
هوا ابری بود، از آن ابرهایی که نه دل باریدن دارند نه دل رفتن. سارا در کافهای کوچک، کنار پنجرهای بخار گرفته نشسته بود. یک قهوهی ساده و دفترچهی یادداشتش، تنها همراههایش بودند.
این کافه، تنها جایی بود که هیچکس از او نمیپرسید: �کی ازدواج میکنی؟�، �شغلت چیه حالا؟�، �تا کی قراره اینجوری زندگی کنی؟�
صدای خفیف موسیقی جَز، بخار قهوه و رد پای رهگذران روی پیادهرو، همه چیز درست همانطور بود که دلش میخواست. اما او هنوز آرام نبود.
دفترچهاش را باز کرد. صفحهی اول، جملهای را نوشت که مدتها در ذهنش چرخ میخورد:
�آدمها گاهی برای فرار از زندگی، خودشان را سخت مشغول زندگی میکنند.�
لحظهای مکث کرد. دختر نوجوانی از خیابان رد شد، هندزفری در گوش، شال از روی سرش لیز خورده بود، لبخندی بیدلیل روی لب داشت. سارا با خودش گفت: �چقدر راحت میگذره!�
موبایلش زنگ خورد. شمارهی مادرش بود. جواب نداد. نمیخواست همین حالا، باز برگردد به همان سوالهای تکراری.
صدای در کافه آمد. مردی با کت خاکستری و چهرهای خسته وارد شد. مستقیم آمد و روی صندلی روبهروی او نشست.
– ببخشید، میتونم اینجا بشینم؟ بقیه پره.
– حتماً.
مرد لبخند زد. چیزی نپرسید، فقط نشست. سکوت میانشان حکم فرما بود، بینیاز از کلمات.
نیمساعت بعد، مرد از جیبش کتابی بیرون آورد. جلد کتاب، خاکگرفته و قدیمی بود. سارا گفت:
– اینو خوندم. خیلی دوستش داشتم.
مرد لبخند زد.
– منم همینطور. انگار هر بار یه چیز جدید ازش میفهمم.
گفتوگویشان ساده بود، بیپیرایه، بیقضاوت. نه اسم پرسیدند، نه شغل، نه گذشته. فقط لحظه را زندگی کردند.
ساعتی گذشت. مرد بلند شد.
– خوشحال شدم. امیدوارم باز هم ببینمت.
سارا سری تکان داد.
– شاید همینجا، کنار همین پنجره.
و بعد، دفترچهاش را بست. قهوهاش تمام شده بود. اما دلش گرم شده بود، بیدلیل، بینیاز از چرا.
برای اولینبار بعد از مدتها، حس کرد همهچیز درست است. نه چون مشکلی حل شده بود، بلکه چون لحظهای از �بایدها� فاصله گرفته بود.
لبخند زد و از پنجره به آسمان نگاه کرد. همان ابرهای خاکستری، حالا زیباتر از همیشه بودند.
بخش دوم: دوباره کنار پنجره
سه هفته گذشته بود. سارا هر روز ساعت پنج عصر به همان کافه میآمد. قهوهاش را میگرفت، دفترچهاش را باز میکرد، و بیآنکه منتظر کسی باشد، گاهی به خیابان خیره میماند.
اما در دلش، سایهی آن مکالمهی کوتاه مانده بود. مردی که نه اسمش را پرسیده بود، نه دلیل تنهاییش را.
گاهی با خودش فکر میکرد نکند فقط خیال بوده؟ شاید ذهنش یک تصویر را ساخته بود برای فرار از روزمرگی.
روز سیام، باران میبارید. سنگین و واقعی. کافه خلوتتر از همیشه بود. سارا باز هم سر همان میز نشست.
ساعت از پنج گذشت. پنج و ده. پنج و بیست. داشت ناامید میشد که صدای زنگ در بلند شد.
مرد با همان کت خاکستری وارد شد، خیس از باران، اما لبخند به لب.
– دیر رسیدم؟
سارا خندید.
– فقط سی روز.
مرد نشست.
– سفر بودم. بیخبر. دلم برای اینجا تنگ شده بود. برای این پنجره. برای گفتوگوهای بیدلیل.
سارا گفت:
– برای خودم هم.
مکثی کوتاه. بعد سارا ادامه داد:
– توی این مدت نوشتم. از آدمها. از خودم. از اون روز. از تو.
مرد گفت:
– منم فکر کردم. به اینکه چقدر راحت بود حرف زدنمون. بدون گذشته، بدون آینده. فقط حال.
هوا تاریک شد. کافه کمکم خلوتتر شد.
مرد گفت:
– میخوای فردا هم اینجا باشیم؟ یا شاید یه جایی بیرون از این کافه؟ شاید یه کتابفروشی، یا یه پارک؟
سارا لبخند زد.
– شاید وقتشه از پنجره فاصله بگیریم. دنیا رو از زاویهی دیگهای ببینیم.
مرد گفت:
– ولی این صندلی رو فراموش نمیکنیم. چون همینجا بود که از نو شروع شدیم.
و سارا، برای اولینبار، حس کرد کسی نه برای تغییرش آمده، نه برای قضاوتش. فقط برای بودن.
در دلش، آرامش نشسته بود. آنگونه که پس از سالها، پنجرهای به درونش باز شده
بخش سوم: پنجرهی رو به درون
سارا و مرد حالا هر روز همدیگر را میدیدند، گاهی در همان کافه، گاهی در کتابفروشی خلوتی پشت میدان فردوسی، یا در پارک لاله، روی نیمکتی قدیمی. اما هنوز اسم هم را نمیدانستند.
نوعی قرار نانوشته میانشان بود: تا وقتی حرفزدنشان صادقانه است، گذشته و اسم و عنوان مهم نیست.
یک روز بارانی دیگر بود. سارا دفترچهاش را باز نکرد. فقط خیره شد به مرد و گفت:
– تو چرا همیشه همون کت خاکستری رو میپوشی؟
مرد خندید:
– چون تنها چیزیه که برام مونده از شغلم. یه شغل رسمی، پشت میز، با آدمهایی که همیشه ماسک داشتن.
سارا گفت:
– استعفا دادی؟
– نه، استعفام دادن. چون یه روز وسط جلسه، به یکی گفتم: "مهم نیست چندتا گزارش نوشتی، اگه بلد نیستی به آدمها گوش بدی."
سکوتی میانشان نشست. بعد مرد ادامه داد:
– از اون روز، فقط این کت باهام موند. انگار منو از پوستهی قبلیم بیرون کشید.
سارا آرام گفت:
– منم یه روز از خونه زدم بیرون. بیهدف. چون حس کردم هرچقدر هم نقش دختر خوب بودن رو بازی کنم، کسی نمیفهمه دارم از درون میپوسم.
مرد به او نگاه کرد. جدی، آرام.
– اون روز توی همین کافه، اینو توی نگاهت دیدم. برای همین خواستم روبهروت بشینم.
سارا سرش را پایین انداخت. بعد گفت:
– فکر میکنی چند وقت دیگه همین حرفها هم برامون تکراری بشه؟
مرد با لحنی نرم پاسخ داد:
– شاید، ولی اگه قراره تکرار باشه، دوست دارم تکرارِ تو باشه.
سارا لبخند زد، از آن لبخندهایی که لبهی دل را گرم میکند.
موبایلش را برداشت. شمارهی مادرش را گرفت. صدای آنسوی خط لرزان بود:
– سارا؟ تویی مادر؟
– آره مامان. خوبم. فقط... داشتم خودمو پیدا میکردم.
بخش چهارم: پایانِ بینقطه
دو هفته گذشته بود از آن تماس. سارا گاهی به خانه سر میزد، رابطهاش با مادر نرمتر شده بود، اما هنوز نمیتوانست مدت زیادی در آن فضای پرسش و قضاوت بماند.
اما اتفاقی افتاده بود. مرد، یکباره نیامد. نه یک روز، نه دو روز... یک هفته.
سارا هر روز به همان کافه میرفت. همان صندلی. همان پنجره. اما روبهرویش خالی بود.
دفترچهاش را باز میکرد، مینوشت. خاطراتشان را، حرفهای ناتمام، سوالهایی که نپرسیده مانده بودند.
یک عصر بارانی، بارانیتر از همیشه، سارا دیگر طاقت نیاورد. تصمیم گرفت بپرسد.
رفت پیش صاحب کافه. مرد میانسال و مهربانی که همیشه با لبخند سفارش میگرفت.
– اون آقایی که همیشه اینجا مینشست، میدونید اسمش چی بود؟
صاحب کافه لبخند محوی زد.
– اسمشو هیچوقت نگفت. اما یه چیزی برات گذاشته. همون روز آخری که اومد. گفت اگه سراغشو گرفتی، بدَم بهت.
از زیر پیشخوان، پاکتی قهوهای درآورد. سارا با دستانی لرزان پاکت را باز کرد.
داخل پاکت، یک کارت بود. روی آن با دستخطی ساده نوشته بود:
"آدمها همیشه نمیمونن، اما بعضی لحظهها برای همیشه با آدم میمونن.
تو همون لحظهی نابی هستی که منو از خودم بیرون کشید.
اگر دوباره خواستی کنار پنجره بشینی، بدون من همیشه همونجام.
نه روبهروت، نه پشت سرت. درونت."
سارا اشک نریخت. فقط لبخند زد. آرام، عمیق.
همان لحظه بود که فهمید، بعضی دیدارها قرار نیست به رابطه ختم شوند.
قرار است �یاد� شوند، و �یاد� گاهی پُرتر از بودن است.
او دیگر هر روز به آن کافه نمیرفت. اما هر وقت میرفت، پشت همان پنجره مینشست.
قهوهاش را آرام مینوشید، و دفترچهاش را باز میکرد.
و همیشه، صندلی روبهرو را خالی میگذاشت...
✍✍✍✍✍✍✍✍✍✍✍✍