
قضاوت
زن، هر روز صبح کنار همان سوپرمارکت مینشست. با مانتوی کهنه، کیسهای پارچهای، و چشمهایی که به زمین دوخته میشدند. بعضیها پول میدادند، بعضی فقط نگاه.
یک روز، پسرکی هفتساله از پدرش پرسید:
– بابا، این خانم چرا همیشه همونجا میشینه؟
پدر لبخند زد، انگار پاسخ سادهای داشت:
– چون تنبله. نمیره کار کنه. یاد گرفته با دلسوزی مردم زندگی کنه.
زن اما هر روز ساعت ۵ صبح بلند میشد. به مادر فلجش دارو میداد، لباسش را عوض میکرد، شیر گرم میکرد. تا ساعت ۸ کنار تختش مینشست، بعد با همان لباسهای کهنه میرفت گوشهی خیابان، کتابچههایی میفروخت که خودش تایپ و پرینت گرفته بود—داستانهای کوتاه، از خودش، از مادرش، از تلخیهایی که نوشته بود تا گریه نکند.
همه فکر میکردند گداست. اما او هرگز درخواست پول نمی کرد. فقط میگفت:
– اگه دوست داشتین، این داستانهها رو بخونید. پنج هزار تومن.
روزی همان پدر، کیف پولش از جیبش افتاد. زن دوان دوان رفت دنبالش، برش گرداند. مرد، شرمگین، گفت:
– ببخشید… من فکر کردم…
زن لبخند زد:
– مهم نیست. آدم بعضی وقتا اشتباه میکنه… منم یه عمر اشتباه کردم که از مردم انتظار فهم داشتم.
آن روز، دیگر کسی زن را همان آدم قبل ندید. ولی او، همان زن بود. فقط زخم قدیمیاش دیگر باز نبود؛ پوشیده شده بود زیر یک لایه سکوت، از جنسی محکمتر.
بعضی زخمها، از گرسنگی و تنهایی نیستند—از نگاههاییاند که نمیفهمند، اما راحت قضاوت میکنند.