نماز صبح را همیشه می‌خواند.
نه از روی عادت،
نه از روی ایمانِ پرشور.
بلکه چون سال‌ها بود تنها همین یکی مانده بود برای نگه داشتن خودش.
هوای خانه سرد بود. بخاری هنوز خواب بود.
نور چراغ‌خواب از گوشه اتاق می‌تابید، مثل نوری که جرات نمی‌کرد کامل روشن شود.
مهر را گذاشت. قامت بست.
همان کلمات همیشگی. همان ایستادن‌ها، رکوع‌ها، سجده‌ها…
اما آن روز، میان همان «ایاک نعبد»،
همان لحظه‌ای که دل هنوز درگیر خواب بود،
چیزی در دلش لرزید.
نه صدایی آمد،
نه رؤیایی دیده بود،
فقط یک حس.
حسی شبیه نسیمی که از لای پنجره بی‌خبر می‌وزد.
شبیه بوسه‌ی مادری که بی‌صدا، فقط نگاهت می‌کند.
شبیه نوری که از پشت پلک ببینی، حتی وقتی چشمانت بسته است.
لبخندی نشست. در دلش.
نه از روی دلیل،
نه از روی خیال،
بلکه چون خدا همان لحظه،
نه با آسمان، نه با فرشته، نه با معجزه،
فقط با یک لبخند بی‌کلام گفت:
«دیدمت.»
او همان‌جا ایستاده بود. با مهر، با سکوت، با دلی که نمی‌دانست چرا این‌همه آرام شده.
و در دل همان صبح بی‌رنگ،
احساس کرد تنها نیست.
نه به‌خاطر نماز، نه به‌خاطر دعا،
بلکه چون خدا خودش آمده بود،
نه برای قضاوت، نه برای پاداش،
فقط برای اینکه…
لحظه‌ای، بی‌دلیل، لبخند بزند.
✍🏿✍✍🏿✍✍🏿✍✍🏿✍✍🏿✍✍🏿✍
