اى انسان،
اى آفريده راست قامت،
اى پديده نگهدارى شده در تاريكى هاى رحم هاى مادران،
و قرار داده شده در پرده هاى تو در تو.
آغاز آفرينش تو از گل و لاى بود،
و سپس در جايگاه آرامى نهاده شدى تا زمانى مشخّص و سر آمدى تعيين شده،
و آنگاه كه در شكم مادرت حركت مى كردى،
نه دعوتى را مى توانستى پاسخ دهى،
و نه صدايى را مى شنيدى.
سپس تو را از قرار گاهت بيرون كردند
و به خانه اى آوردند كه آن را نديده بودى
و راههاى سودش را نمى دانستی.
پس چه كسى تو را در مكيدن شير از پستان مادر هدايت كرد
و به هنگام نياز جايگاه هاى طلب كردن و خواستن را به تو شناساند؟
هرگز، آن كس كه در توصيف پديده اى با شكل و اندازه و ابزار مشخّص درمانده باشد،
بدون ترديد از وصف پروردگارش ناتوان تر،
و از شناخت خدا با حدّ و مرز پديده ها دورتر است.
https://www.aparat.com/v/dfqr030

بخشی از خطبه ۱۶۳ نهج البلاغه