اثبات تئوری "همچنان می‌شه امیدوار بود به آینده"

دلم تنگ شده واسه آینده‌ای که هنوز نیومده، واسه کسایی که هنوز عاشقشون نشدم، ولی وقتی ببینمشون دیگه حتی یه روز هم بدون اونا نمی‌خوام که زندگی کنم.

دلم تنگه واسه جاهایی که هنوز نرفتم، ولی می‌دونم وقتی برم خوش می‌گذره و کلی خاطرات خوب ازش بجا می‌مونه که بعدش واسه دیگران با یه لبخند زیبا تعریف کنم.

دلم تنگ شده واسه کتاب‌های شاهکاری که هنوز نخوندم، فیلم‌هایی بی‌نظیری که هنوز ندیدم و موسیقی‌هایی که هنوز منتشر نشده ولی وقتی بشه و بهش گوش بدم مو روی تنم سیخ می‌شه.

دلم تنگه واسه نقاشی‌هایی که هنوز نکشیدم و آثاری که خلق نکردم تا دیگران ببینن و تحسینم کنن و در لذتش سهیم شن.

دلم تنگ شده واسه ایده‌های جدیدی که وقتی تجربه‌شون کنم، پس از اون دنیا رو جوری خواهم دید که پیش‌تر هرگز تصورش رو هم نمی‌کردم.

«دیدین، خیلی ساده‌ست. مهم نیست دنیاتون چه‌قدر خاکستریه ولی زندگی هنوز جریان داره، چشم‌اندازش هم رنگیه و همچنان می‌شه امیدوار بود. می‌شه اون آینده رو ساخت و روزهای خوب رو دید و حس‌های خوب رو تجربه کرد. زنده بمون، زندگی کن و بذار دیگران هم زندگی کنن.»

---

راستی من تازه به جمع ویرگولی‌ها پیوستم، این هم نخستین پُستم بود. خوش‌اومدم به جمعتون دیگه، مگه نه؟ :)