بی سر و صدا رفته ای اما رد پای نبودنت روی تن عریان این درخت ها صدای گنجشک ها را در آورده است.
تو که نیستی جواب دلتنگی این باران را چه کسی می دهد؟
چرا باران را با خودت نبردی؟ باران بدون تو مثل مجنونِ بی لیلی دیوانه است
مثل فرهادِ بی شیرین تلخ است
یکی از همین روز ها قلب لرزان پنجره ام را می شکند
آن وقت جواب دل شکسته پنجره را چه می دهی؟
گفته بودم که صدای یکی شدن برگ ها با تن خیس باران زیباترین موسیقی جهان است؟
پس چرا فراموش کرده ای که این باران تلخ و دیوانه وقتی خودش را به تن عریان زمین می کوبد صدای اعتراض خیابان ها بلند می شود؟
اگر باورت می شود امروز کتابخانه اتاقم مرد و او را در همین اتاق زیر دلتنگی کتاب های خاک گرفته دفن کردم.
شعرها خیلی وقت است ساکت شده اند تقریبا از آخرین روزی که رفته ای روزه سکوت گرفته اند.
اگر دل شنیدنش را داری باید بگویم عاشق ها کاملا عاقل شده اند.
بعد از تو دیگر شاعر ها نمی گویند:
《کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم》
پاییز برگرد شاید این آدم ها دوباره هوای عاشقی به سرشان بزند، شاید مسیحا دمی پیدا شد و این کتاب ها را از زیر خاک دلتنگی بیرون کشید
شاید روزه شعرها شکست
شاید پاییز برگشت
