این منم ...

خنجر خشمت را چند دقیقه ای نگه دار

کمی تامل کن، ببین این منم

این تویی

این خود توست که بی محابا زخمی اش کرده ای.

قلبش را مثل گلدان روی طاقچه کوبیدی زمین و فکر نکردی حتی گلدان شکسته هم دیگر جای اطلسی ها نیست ، قلب نازک من که جای خودش را دارد.

روحش را هر روز زخمی تازه زدی

روزی خنجر غمت را فرو کردی، داشت زخم هایم خوب می شد که تیزی خشمت فریاد روحم را در آورد.

فهمیدم زخم هایم تمامی ندارد.

فهمیدم دستت به آدم ها که نمی رسد مرا نشانه می روی.

اما دست نگهدار ، آخر این جنگ تو می مانی و لاشه زخمی خودت که از ترس آدم ها باید گوشه روحت پنهان کنی.

برای ضربه آخر کمی صبر کن منِ من.