سرزده پا به شهر می گذاری و قلب کوچک گنجشک ها در سینه می تپد.
جوانه میزنی و نفس درخت ها می گیرد
از زردی بی موقع برگ ها نگویم که شرمنده نگاهت شده اند ، از سردی چشم برف ها چه بگویم که هیچ طاقت مهمان ناخوانده را ندارند.
شکوفه میکنی و نمی دانی این درخت ها از شکوفه زدن گل های بهاری وسط زمستان خاطره خوشی ندارند.
نیامده می روی و حسرت بهار را روی تن عاشق زمین جا می گذاری.
پاییز می شوی و نمی دانی با تابستان عمرت چه کرده ای.
این زردی بی سابقه نگاهت، باران بی ملاحظه چشم هایت و صدای شکستن قلبت زیر پای عابرها به چشم من خیلی آشناست، منی که طاقت سردی نگاهت را ندارم.
عاشق نشدی و گرنه می فهمیدی
پاییز، بهاریست که عاشق شده است