کتاب پرواز با پاراموتور را دوست دارم رو خوندمش که باید بگم کتاب خیلی جذابی بود. جذاب از این نظر که شمارو دنبال خودش میکشه که تند تند بخونی ببینی چی میشه آخرش.
من یجاهایی یاد علی و زهرا تو فیلم بچههای آسمان افتادم. معصومیت عباس و تلاش و پشتکارش برای رسیدن به اون چیزی که دوست داشت حتی تو بین جوونا هم ممکنه نبودنش به صورت خلأ حس بشه.
عباس با اینکه پدر و مادرش فوت کرده بودن اهل کار بود، از همون بچگی رو پای خودش وایساده بود و حتی پس انداز ۶ تومنی هم داشت. جنم کار داشتنش به چشم میومد.
نکتههای خوبی بین جملات کتاب قرار داده شده بود که هوشمندی و معتقد بودن نویسنده رو نشون میده و باریکالله بهش. اونا چیان؟ نمازخوندن عباس، توجه به اینکه چون دخترخالهاش ۱۷ سالش بود شب نباید تو خونه خالهاش که یه دختر بزرگ داره بمونه برای همین رفتن به خونه خاله به یه غذا خوردن باهاشون و یا موندن تو حیاط برای تعمیر پاراموتور ختم میشد و آخر شب که خسته میشد با دوچرخه اش برمیگشت اتاقک تعمیرگاه که اونجا بخوابه.
بریده کتاب
عباس سریع پولش را از کیف بیرون آورد. سی تومان شمرد و به زور و زحمتی توی جیب مراد هُل داد. مراد سری به علامت نارضایتی تکان داد و گفت:
- راستی چرا شبها خانۀ خالهات نمیمانی؟
عباس با لبخند گفت:
- یک خرده بزرگتر بشوی، خودت متوجه میشوی.
بعد چشمکی برای مراد زد. پدر مراد موتورش را روشن کرد. مراد نگاهی به موتور انداخت و گفت:
- کار نداری آقابزرگه؟
- نه؛ ولی یک شب توانستی بیا تا با هم برویم خدمت پاراماتور.
- باشه، ولی فکر نکنم بابایم اجازه بدهد. میگوید اگر شب خوب نخوابی، روز کِسلی.
پدر مراد دو سه گازِ پُر گرفت. پسرش رفت و تَرک موتور نشست. برای دوستش دست تکان داد و از آنجا دور شدند. عباس، سوار دوچرخه شد و آرام به سمت خانۀ خاله رکاب زد. به محوطه وسیع کنار میدان رسید. ایستاد. با انگشت اشاره، چند بار روی سر کبوتر را نوازش کرد. بوسیدش و رهایش کرد. پرنده در آسمان چرخی زد و به سرعت از آنجا دور شد.
از اونور ثریا، دختری که نفر دوم المپیاد ریاضی شده ولی باباش چون اوضاع مالیاش بد بود و از اونور مامانش بیسواد بود زیاد براشون اینکه دخترشون دوم شده اهمیت نداشت ولی از سکهای که دخترشون برده بود استفاده کرده بودن برای زدن به بعضی زخمهای زندگیشون. ثریا نیاز به پول داشت اونم ۵ میلیون که بتونه بره مسابقاتی که تو برزیل قرار بود برگزار بشه ولی اون پولی نداشت و آموزش و پرورش هم کمی زمان داده بودن که ثریا پولو بیاد بده اگه نمیداد نفر جایگزین بجاش میرفت. ثریا که به خیلی جاها رو زده بود آخر نامهای نوشت برای امام زمان که اونو عباس ببره بندازه تو چاه عریضه ولی خیلی تصادفی عباس اونو میخونتش و نهایت اینجوری میشه که پس اندازشو به صورت خیلی پنهانی به مسئول مربوطه میده که به ثریا بگه یه خیّر پول رو داده و ثریا میتونه بره برزیل. (اینم بگم که اینجوریم نبود که عباس سریع بره پولشو بده برای ثریا، نه. اولش دلش نمیخواست بعدا راضی شد)
نمیدونم چه سرّیه که تو بعضی مدارس باید افرادی باشن که بخاطر پول باباشون یا موقعیت باباشون به بچه های دیگه زور بگن. نمونش تو کتاب که اون دخترا چون وضعیت مالی بهتری داشتن به ثریا که یجورایی با سیلی صورتشو سرخ نگه داشته بود فخر میفروختن و گاهی فقرشو به رخشم میکشیدن و خجالت زده اش میکردن. اون فقر شاید یه روزی کنار گذاشته باشه و یا وضعیت طرف کمی بهتر بشه ولی اون عزت طرفو که خورد میکنن تو ذهن طرف میمونه. حتی دوست خود ثریا هم برای اینکه به خیالش به ثریا کمک کرده باشه دور از چشم ثریا براش پول جمع میکرد که بتونه بره برزیل ولی خب میفهمه و چقدرم ناراحت میشه. نیت کار درست بود اما رفتار غلط. آدم خودشو بزاره جای طرف دیگه روش میشه پاشو بزاره تو مدرسه؟ کافیه یبار بحثی، جدلی پیش بیاد که بیان به روش بیارن.
قضیه پاراموتور هم اگه کتابو بخونید میفهمید چرا عباس اینقدر دوسش داره که حتی نمیخواد بفروشتش با اینکه اگه همون تعمیر نکرده هم میفروختش باز کلی پول دستش میومد.
این کتابو به اون مادر و پدرایی که دغدغه دارن چی بدن کودک و نوجوانشون بخونه (مخصوصا نوجوان پسر) توصیه میکنم. کتاب خیلی خوبیه و خب من دنبال جلد دومش هستم که بخونم.

این پست را برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتهام.