شبیه بودن یسری شهدا تو عملکردشون برای رسیدن به اون هدفی که دارن یعنی شهادت رو میتونید به راحتی با خوندن کتاب های شهدا بهش برسید. یکی از این کتاب ها، کتاب روایت بیقراری است.
یکی از این شهدا که منو یاد شهید دفاع مقدس (شهید برونسی عزیز) انداخت شهید حسین محرابی بود. یه شاخصه اش شغل عوض کردن ایشون برای اینکه مشکلی تو حلال و حرامی پول پیش نیاد. اونقدر مقید بودن که حتی یجاهایی دیگه صدای خانومشون هم درومد.
حتی رعایت کردن یسری احکام تو عروسی ایشونم بارزه. ایشون با بزن و برقص مشکل داشتن و خانم ایشون بدون هماهنگی عروسی رو جوری ترتیب داده بودن که شهید ناراضی بود
بریده کتاب
هر خانمی که چادر بسر کند و عفت ورزد و هر جوانی که نماز اول وقت را به حد توان شروع کند اگر دستم برسد سفارشش را به مولایم امام حسین (ع) خواهم کرد و او را دعا میکنم باشد تا مورد لطف و رحمت حق تعالیٰ قرار گیرد
بعضی از شهدا هستن خیلی ویژه تو ذهن آدم میمونه حالا شاید بخاطر یسری اشتراکات باشه که پیدا میکنی و اونا باعث جذب تو به سمت اون فرد میشه. مثلا همین مساله عروسی یکی از این چیزا بود که من هنوزم یادمه
بعضی از شهدای مدافع حرمی که من ازشون کتاب خوندم تو اعزامشون به سوریه مشکل داشتن و این شهید هم مستثنی نبود و خب یه مشکل دیگه هم بود و اون این بود که باید خانومشونم راضی میکردن.
نمیدونم این کتاب رو باید تو دسته عاشقانه های شهدایی بزارم یا نه ولی حتما توصیه میکنم خوندنشو
اون لباسی که تن شهید بود و با اون شهید شد و بعد آغشته به خون رفتن به خانومش تحویل دادن از مطالبی بود که هنوز که هنوزه تو ذهن من مونده و یادم نمیره که خب بعدش یسریا اومدن و از خانومش خواستن که اون لباس رو بدن تا به عنوان نشانه ای تو شهرشون استفاده کنن (دقیق یادم نمیاد کدوم شهر بود)
بریده کتاب
نمیشه، نمیشه آقاجان، مسئولیت داره. ما مجاز به همچین کاری نیستیم. اگه خیلی اصرار دارین خودتون با مسئولیت خودتون میتونین برین، کسی جلوتونو نگرفته.
این جوابهایی است که مسئول کاروان میدهد. هیچ جوره راضی نمیشود که با گروه برویم زیارت. میگوید خطر جانی دارد. شهر ناامن است و به او اجازهٔ عبور و مرور در شب را ندادهاند. حسین هم مدام میگوید: برادرِ من، آدم شبِ شهادت فاطمهٔ زهرا نجف باشه و توی هتل لم بده! ما که تا اینجا جونمونو کف دستمون گذاشتیم مابقی رو هم خدا درست میکنه.
من کناری ایستادهام و گوش میکنم. هیچکدام کوتاه نمیآیند و حسین هم انگار نمیخواهد تنهایی مزهٔ زیارت را در این شب بچشد.
یکی میانه را میگیرد و میگوید: هر کی بخواد میتونه بره، فقط این بندهٔ خدا مسئوله، نمیتونه. شایدم نمیخواد خودشو به دردسر بندازه، شما خودتون برین برادر من.
با حسین میرویم سالن غذاخوری. شام مختصری میخوریم و دوتایی راه میافتیم سمت حرم. هر دوتامان ذوق داریم. آخ که صفایی دارد ایوان نجف!
توی ماشین که مینشینیم، اولین کاری که میکنیم، کشیدنِ پردههاست. این را به خواستِ راننده انجام میدهیم. بهخاطرِ سربازهای آمریکایی که همه جا ایستادهاند.
حسین نشسته کنار من. یکی دو تا از مسافرها که همراهمان آمدهاند، جلو نشستهاند. راننده، عربی چاقوچله و خوشصحبت است که دستوپاشکسته فارسی صحبت میکند. از راه و طولِ مسیر چیز زیادی را نمیدیدم جز روبرو. کوچههای تاریک و روشن، نظامیها و بعد خیابانهای عریض و طویل و البته خاک.
پیاده که میشویم حسین از راننده کلی تشکر میکند و پول همه را یکجا حساب میکند. هرچه بقیه اصرار میکنند راضی نمیشود. جلوتر که میرویم نگاهی به صورتش میاندازم و میخندد.
آدم گاهی اگه میخواد خودسازی داشته باشه یک راهش خوندن کتاب هایی هست که راهشو بهش در قالب داستان نشون بده اما این نکته رو هم باید لحاظ کرد که خوندن این کتاب ها (عاشقانه شهدایی) خدایی نکرده موجب فانتزی هایی تو ذهن جوان و نوجوان نشه
شهدا به زعم من دقیقا رو صراط مستقیم بودن و رفتار میکردن. عمل کردن به دستورات دینی که بعضی وقتا میبینی تو یسری جاها داره کمرنگ میشه تو زندگی این شهدا پررنگه و یکی از اونا رعایت حقالناسه، رعایت لقمه حلالیه که قراره با اون بچه شون بزرگ بشه.

این پست را برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتهام.