کتاب تکفیری نیز به خوشی تموم شد.
داستان کتاب اشاره ای میکنه به یکی از شهدای جنگ هشت ساله ایران و عراق به نام شهید علی اکبر پیرویان که این شهید دانشجوی پزشکی بوده و خب برای کمک به مجاهدین افغانستانی که اون موقع داشتن با شوروی میجنگیدن راهی افغانستان میشه تا بهشون کمک برسونه. همونجا با فردی سنّی به اسم منصور آشنا میشه. و باب دوستی و رفاقت فراهم میشه که هم شهید وصیتشو به منصور بگه و هم منصور به شهید. میگذره و شرایط باعث میشه این دو دوست از هم جدا بشن. شهید به عهدی که داده بود عمل میکنه ولی منصور نه. منصور از اینکه بدعهدی کرده ناراحته و دنبال اینه که اون قولی که داده بوده رو بره بهش عمل کنه.
منصور از بعد ماجرای مقابله با شوروی به گروه طالبان ملحق میشه و در آخر این کارش به پیوستن به داعش منجر میشه (اشتباه پشت اشتباه). داعشی که حتی رهبرانش نمیخوان مریدانشون به استدلال شنیدن و منطقی فکر کردن فکر کنن. از اونا جهاد میخوان. یه مرید بی عقل که میخواد جهاد کنه، جهادی که کوته بینانه است و وحشیانه. البته با توجه به حرفای منصور در مواجهه با اون کشته شدنایی که به صورت افراطی بود برخوردهایی هم داشت یعنی یجورایی نشون داد که تمام و کمال با ایدئولوژی اونا موافق نیست و اگر ببینه مخالفت هم میکنه ولی خب خبرم داشت که اگه بره دوباره همون آشه و همون کاسه.
منصور بخاطر عملیاتی که بهش میسپرن و به جهت مداوای بیماری (بیماری سختی که بعد از ملاقات دکتر تو ایران متوجه میشن پیشرفت کرده و یکی از راه های درمانش اینه که یکی از بستگان بیمار که گروه خونیش بهش میخوره بخشی از کبدشو بهش بده که داداش کوچیکه منصور چون یه زمانی بهش کمک بزرگی کرده بوده میاد تو ذهنشون که الان وقتشه بیاد و ادای دین کنه اما اونم پس میزنه) که بهش دچار شده و راه درمان پیدا نکرده همراه با خواهرش میاد ایران. تو اینجا میگرده تا رد و نشونی از برادر شهید پیدا کنه ولی بهش خبر میدن که اونم شهید شده و قراره تشییع کننش. به کازرون میرن و در نهایت همراه کاروانی رهسپار راهیان نور میشه....
اون ته داستان رو خوب متوجه نشدم. یعنی الان اون تو منطقه جنگی موند تا خادم باشه و به زائرین شهدا کمک کنه؟ پایان باز بود چرا؟
بریده کتاب
منصور شمردهتر گفت: اگر رئیس جمهور، نخست وزیر، بالاترین مقام قضایی کشور، چهار وزیر، بیست و هفت نمایندۀ مجلس و تعداد زیادی از دولتمردان یک حکومت کشته شوند، چه اتفاقی میافتاد؟
هر سه متعجب به منصور نگاه کردند، مثل دانشجویان ترم اول، ساکت و مؤدب. منصور ادامه داد: فقط در طول سه ماه، همۀ اینها در این کشور ترور شدند، اما حکومت ایران تکان نخورد! شما میخواهید با چند ترور و انفجارِ کور، چنین حکومتی را به عقبنشینی وادارید؟
خب این کتابم باز به یسری شبهات پرداخته در خلال داستان که خوب بود. موضوع داستان رو دوست داشتم. اینکه حال و هوای راهیان نور رو وارد داستان کرده بود جذاب بود. از اونور دستگیری خالد و بشیر توسط اطلاعاتی های ایران خوشم اومد. یه حس قدرت بهت دست میده. فکر کردن میتونن بیان ایران خرابکاری کنن و هیچی دیگ. اینجا انگاری بیغوله است.
یسری از جنایات ها بیان شد که دردناکه. یعنی فکر کردن و تصور کردنش هم سخته. چه قدر یه آدم میتونه به پستی برسه که اونهمه جنایت کنه.
کتابو دوست داشتم. کوتاه بود و زیاد طولش نداده بود. خواستید میتونید بخونید.
نویسنده خلاقیت خوبی رو در نگارش داستان خرج کرده بود که حائز اهمیته.
بعد از ناآرامی هایی که افغانستان از جنگ با شوروی دید و بعد از اون گرفتار جنگ داخلی شد منو به این فکر انداخت که خداروشکر انقلاب ما ثمر داد، اون همه خون دادیم ولی رهبر معظم انقلاب همه مارو کنار هم نگه داشته و نمیزاره اشخاصی از اختلافات ما دست آویزی درست کنن به اون چیزی که میخوان برسن. تأکید ایشون بر حفظ وحدت با خوندن این کتابا میتونه یه سندی باشه بر تأکید حرف ایشون که چرا میگویند وحدت. این آرامش داخلی در کشورمون شاید آرزوی خیلی از مردم کشورای دیگ که جنگ دارن تو سرزمینشون باشه پس قدردان باشیم و خدارو شکر کنیم بخاطر نعمات.

این پست را برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتهام.