تاریخ اتمام: 18 اسفند
کتاب استاد رو هم دیشب که دیگه واقعا نمیتونستم بخونم خوندم و تموم شد.
بریده کتاب
زمان تدریس در دانشگاه امیرکبیر، یک روز زمستانی و برفی، دکتر با همان تیپ و رفتار سادهی خودش به سمت دانشگاه حرکت کرده بود. کلاهی سرش بود و شالی هم گردنش، طوری که چهرهاش پیدا نبود.
به دلیل برف، مدرسهها تعطیل شده بود. دانشآموزی آمده بود جلو و به دکتر گفته بود: «نرو مدرسه، تعطیله!»
دکتر با همان تواضع و سادگی گفته بود: «باشه!»
پسرک که دیده بود دکتر هنوز دارد به راهش ادامه میدهد، گفته بود: «به خدا راست میگم...!» «دانشجو»
نظری که نسبت به شهید شهریاری دارم در آخر اینه که چقدر تواضع داشت، چقدر خاکی بود. اون علمی که ازش میتونست برای سود جستن خودش استفاده کنه به بقیه یاد میداد. حتی از جیب خودش هزینه میکرد برای دانشجوها.
خب سخته دیگه
مثلا شما یه هنری داری، یه علمی داری که بر فرض فقط خودت تو اون حیطه هستی بعد میای راحت به بقیه یاد میدی؟ میگی مفت بهت یاد میدم؟ وجدانا هرکس به خودش رجوع کنه ببینه میتونه! استاد شهریاری اینجوری بود. یاد داده بود و ورک شاپ گذاشته بود چون فکر روز بعد نبودش رو هم کرده بود که اگه نبود یه موقع کار زمین نمونه، اون علم جاری بمونه. باز یه نفر از ب بسم الله شروع نکنه بلکه ادامه دهنده باشه.
بریده کتاب
سخاوت علمی عجیبی داشت. حقیقتاً زکات علمش را میداد. اگر چیزی را بلد بود یا به ابزار کاری تسلط داشت، دوست داشت رواجش بدهد. بعید بود از آموختن دریغ کند. میگفت: «اگه میخواهی چیزی را یاد بگیری، به دیگران یاد بده. وقتی یاد بدهی، میبینی باز یاد میگیری.»
«دانشجو»
زندگی شخصیش هم آدمو میبره تو فکر که مثلا کسی بیاد به شما که هنری، علمی داری بگه بیا برو فلان کشور زندگی کن خانواده تم ساپورت میکنیم کیه که بدش بیاد؟ شهید نخواست اینو. خواست تو ایران بمونه.
توجهش به ازدواج دانشجوها هم بود. اگه خود طرف همسر انتخاب نمیکرد استاد براش آستین بالا میزد.
تو خیلی از حوزه ها ورود پیدا کرده بود و علم داشت. مثلا تو بخش عقیدتی نگاه که میکردی میدیدی تو این بخش هم وارد شده. مثلا الان بعضیامون هستیم بین ۱۴ معصوم چندتاشون رو بلدیم که چطوری زندگی کردن ولی شهید اینجوری نبود. امامان دیگه هم میشناخت و بحث میکرد در موردشون. آدم گاهی به حال خودش تأسف میخوره که چرا ما شناختمون از یسری امام فقط معطوف به اسمشون یا اسم پدرشونه؟ نحوه زندگیشون رو چرا چیزی نمیدونیم؟! یا اینکه چطوری شهید شدن، شرایط اون زمان که اون امام معصوم زندگی میکرده یا زندانی بوده چطوری بود؟ عقاید شیعیان در چه لولی بود؟ یا حتی تعداد مریدان امامان در چه حدی بود؟
اما در مورد کلیات کتاب بخوام بگم خب بنظرم کاش میشد یکم گریز به زندگی استاد تو کودکیشون میزد. کتاب بیشتر از گفته های دانشجوها بود. یه نکته دیگه اینکه شهادت استاد رو قشنگ بهش نپرداخته بود. این ضعفه از نظر من. ترور تو خیابون؟ همین فقط؟ به تهدیداتی که میشدن اشاره نمیکردن چرا؟ مگه میشه آخه اینا نباشه؟
کتاب اگه بخوام توصیه کنم به قشر دانشجو و دانشآموز و اساتیده. مخصوصا دانشجوهای دانشگاه شهید بهشتی و امیرکبیر. این کتاب برای اینا بهتره ولی اگه قشر دیگه هم خواستن بخونن کتاب زیباییه.

این پست را برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشتهام.