ویرگول
ورودثبت نام
مریم ترابی
مریم ترابیعاشق کتاب خوندن و هدیه گرفتن آیدی کانال در تلگرام @kakaooeet
مریم ترابی
مریم ترابی
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

درباره کتاب اثر انگشت

کتاب اثر انگشت
کتاب اثر انگشت

تاریخ پایان: 27 بهمن 1402

این روزا که تب و تاب انتخابات هست و رهبری به مشارکت کردن مردم خیلی تاکید دارن باید آدمی که انقلابی و مؤمن هست و دلش برای کشورش میسوزه و میخواد ادای دینی داشته باشه به شهدایی که خون دادن تا این کشور سرپا بمونه و تکلیفی که بر اون واجب شده رو ادا کنه بره و اطلاعاتشو در خصوص انتخابات بالا ببره. یکی از این راه ها خوندن کتاب هاییه که بهش میتونه کمک کنه. یکی از این کتاب هایی که دیروز خوندم و تموم شد رو معرفی میکنم

کتاب اثر انگشت. کتابی که گزیده هایی از وصیت نامه های شهدا، حرفاشون، سخنان رهبری و امام رو در خصوص انتخابات برای ما تو این کتاب جمع آوری کردن. عکس های بسیار زیبایی که نشون میده به آدم اونا رای دادن رو چقدر براشون مهم بوده

کارهایی که یسری از شهدا برای گرفتن رای مردم میکردن مثلا یسریا تو منطقه صعب العبوری بودن که سخت میشد رفت و منطقه هم برفی بوده. ولی چون زمان انتخابات بوده شهید همراه با یه نفر دیگه صندوق رو برمیداشتن که برن و رای اونارو بگیرن. اینا قشنگ نیست؟ کسی که خودش تکلیفشو انجام داده ولی دوست داره توام بیای رای بدی. راهت سخته بیای رأی‌ تو بندازی؟ باشه پس من میام پیشت که رأی رو بندازی تو صندوق.

شهدا الکی شهید نشدن. اهتمام ورزیدن اینا به حرف امام و رهبر جامعه رو میتونیم تو حرفایی که ازشون نقل شده ببینیم و بفهمیم. مؤمن واقعی عملش با حرفش میخوره.

تو این زمان حساس (ایران به سبب هدفی که داره همیشه دشمناش مترصد این هستن که حمله کنن، حمله نظامی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی و اجتماعی) آدم نباید بی تفاوت باشه. چون آدم بی تفاوت کار خاصی برای کشورش نمیکنه، منفعله و از قضا شاید ندونه، شاید دلش با کشورش باشه ولی داره خنثی عمل میکنه. داره سهواً اهداف دشمن رو انجام میده. دشمن میگه رأی نده کسی که منفعل هست و نظری نداره دقیقا داره چیکار میکنه؟ برای کی داره کار میکنه؟ سوال بپرسه از خودش. اگه اعتراضی داره که حق هم هست بدونه منفعل بودن کاری رو درست نمیکنه. چون تو حرف دشمن رو انجام دادی. اون میگه رأی نده، تو میگی رأی نمیدم که بفهمن شرایط و اوضاع بده. مخرج مشترک هر دوتا یکیه. رأی ندادن. که این مخالف نظر رهبر مملکته

بریده کتاب
تا اذان ظهر منتظر ماندیم، اما خبری نشد. رفتم سراغ سروان سرمدی، مسئول دسته. گفتم «پس تکلیف انتخابات چی میشه؟»  گفت «قرار شده بعدازظهر صندوق بیارن.»  عصر هم خبری نشد. گفتیم «اگه نمیارید اجازه بدید ما بریم شهر.»  گفتند «هیچکس اجازه نداره از مقر بره بیرون.» ساعت ده شب امیدمان را از همه جا کَندیم. پشه بندها را زدیم تا بخوابیم. آن شب نگهبانی داشتم. دراز کشیده بودم تا به موقع بروم سر پست که صدا زدند «هرکی میخواد رأی بده بیاد.»  داشتم از خوشحالی بال درمی آوردم.
یکی یکی بچه ها را بیدار کردم و رفتیم توی چادر رأی گیری. چادر خیلی تاریک بود. تنها وسیله روشنایی چراغ قوه بود، اما انتخابمان روشن بود؛ برادر محمدعلی رجایی.

این پست را برای چالش مرور نویسی فراکتاب نوشته‌ام.

انتخاباتچالش مرور نویسی فراکتابفراکتابشهدارهبری
۰
۰
مریم ترابی
مریم ترابی
عاشق کتاب خوندن و هدیه گرفتن آیدی کانال در تلگرام @kakaooeet
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید