ویرگول
ورودثبت نام
فريبا صفري
فريبا صفري
فريبا صفري
فريبا صفري
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

ناشناخته ای به نام مرگ


جور عجیبی شده است حکایت این روزهایمان.هر روز دست کم 300 ، 400 نفر از مردم این سرزمین دیگر به خانه هایشان بر نمی گردند و بقیه هم در هراس اینکه نکند روزی در همین نزدیکی ها جزو این آمار تلخ قرار بگیرند، به سر می برند.تناقض عجیبی است هم مرگ را بیخ گوشمان حس می کنیم هم دیگر از شنیدن خبر هجرت روزانه آدمها بغض نمی کنیم.فقط هراس است و هراس..

می بینم که چگونه این ویروس کوچک مرموز روح و جانمان را نشانه رفته و در این میان کوچک و بزرگ همه درگیر این پاندمی عجیب شده ایم.دخترک خردسال دخترعمویم چند روز است که گریه کنان پناه می برد به دامان مادرش و التماس کنان می گوید به خدا بگو ترو نبره پیش خودش.بهش بگو ما نه بهشت میخوایم و نه جهنم،اجازه بده برای همیشه همینجا زندگی کنیم..

من اما از همان شبی که قرار بود صبحش دخترهای نوجوان خانه علم را جمع کنیم و درباره رفتن فاطمه صحبت کنیم، فکرم مشغولش شده.داشتم فکر می کردم به دخترک ها چه بگوییم که آرام شوند و قانع؟ جواب سوالات توی ذهنشان را چگونه بدهیم؟ می دانستم که همه شان دارند به این فکر می کنند که تکلیف آن همه رویا و آرزو و شور زندگی چه می شود.آخر فاطمه برایشان تبدیل شده بود به الگو.کسی که با وجود از دست دادن یک دستش و محدودیت های زندگی در حاشیه شهر ،برای رویاهایش جنگیده بود و بیشمار دستاورد داشت.

نمی دانم شاید مرگ هم بتواند جزو آن دسته از اتفاقات قرا بگیرد که هراس پیش از رسیدنشان از خودشان بیشتر است..شاید..هر چه هست عجیب است و ناشناخته..

۳
۱
فريبا صفري
فريبا صفري
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید