خاله بهم گفته یکی از خاطراتم برای مسابقه بنویسم.بهش گفتم درست و حسابی یادم نمیاد همه تصویرهای مربوط به گذشته گنگ و مبهمن.گفت که چشمات و ببند و خوب فکر کن حتما یادت میاد.گفت خاطره ها هم رنگ دارند هم بو هم صدا ،اگه خودت بذاری جای اون موقع هات حتما حسشون میکنی.چشمام و میبندم و پرت میشم به دور دورا..راست میگه خاله بوی اسفند میاد.مامان بزرگ داره بدرقمون میکنه..شوری اشکِ روی گونش موقع بوسیدن رو حس میکنم.
ما بچه ها خوشحالیم آخه بابا بهمون گفته داریم می ریم یه جایی که هیچ خبری از جنگ و طالبان نیست.میگه اونجا که می ریم حتی دخترا هم میتونن برن مدرسه،انقدر کار زیاده که پسرا هم میتونن همراه باباهاشون کار کنن.ما از خوشحالی تو پوست خودمون نمیگنجیم .فقط نمی دونم چرا چشمهای مامان انقدر نگرانه..به چشماش که نگاه میکنم یه ترس ناشناخته ای به عمق وجودم چنگ میزنه.فکر کنم به خاطر اینکه نمی تونیم مامان بزرگ با خودمون ببریم ناراحته،آخه بابا میگه راه طولانیه و باید پیاده بریم.چند روزه که داره برف میباره.پشت هم پا میذاریم روی برفهای سفید و پا نخورده اره خاطره ها رنگ دارن همه جا سفیده سفیده و من نرمی برف رو زیر پاهام حس میکنم.نگاهم به آسمونه انگار دونه های برفم مثل من سر خوش از رویای آینده ان و برای رسیدن به زمین با هم مسابقه گذاشتن..
می ریم و می ریم ، برف کم کم قطع میشه و هوا سرد و سردتر میشه..حالا صدای کلاغ ها هم به صدای خرچ و خرچ برفهای زیر پامون اضافه شئن.هوا داره تاریک میشه و برف قطع شده.سرما داره به عمق استخونمون نفوذ میکنه.صدای ناله های خواهر کوچیکم هی بلند و بلندتر میشه.میگه دیگه نمیتونم راه برم.مامان گریه میکنه و با التماس از بابا می خواد که برگردیم.بابا میگه برگشتی در کار نیست.یه سری چراغ بهمون نشون میده و میگه اونجا که برسیم دوستام میان دنبالمون و بقیه راه با ماشین میریم.خاطره ها حس دارن..حس سرمایی که تا عمق وجودمون رفته..هر چقدر ها میکنم دستام گرم نمیشه دیگه انگار دست و پاهام مال خودم نیست..صدای شلپ و شلپ برف و گلهای زیر پامون با صدای گریه مامان و کلاغ ها موسیقی غم انگیزی ایجاد کرده.خواهرم اما دیگه ناله نمیکنه انگار تو بغل بابا خوابش برده.مامان اما نمیذاره بخوابه و با التماس بیدارش میکنه اما به ثانیه ای نکشیده دوباره چشماش بسته می شودحالا صدای جیر جیر نایلونی که بابا از جیبش درآورده میاد بابا یه خوراکی سیاه و میندازه تو یه لیوان آب..صدای دینگ و دینگ قاشق تو لیوان شیشه ای میاد.اون خوراکی تلخ و به زور به خورد هممون میده.دوباره راه می افتیم اما اینبار دست و پاهام مال خودمه..هوا به سردی قبل نیست.خواهرم دیگه ناله نمیکنه و اشک های مامان هم بند اومده.حالم خوبه و حس سرخوشی دارم.خودم پشت نیمکت های مدرسه تصور میکنم و لبخند رو لبام میاد.با نزدیک شدن چراغ ها حس میکنم رویاهام هم بهم نزدیک و نزدیک تر میشن..
پیش خودم فکر میکنم بابام یه قهرمانه و حالا بی صبرانه منتظرم تا یه بار دیگه صدای دینگ و دینگ قاشق رو توی لیوان شیشه ای بشنوم...