وقتي گذرم به سرزمين نور و آفتاب افتاد كه سيل راه افتاده بود و هيچشان را با خود برده بود.رودهاي جاري تمام جوش و خروششان را به كار بسته بودند تا به جازموريان برسند اما مسيرهاي انحرافي براي رساندن آب به زمين هاي كشاورزي مانع شده بود و به ناچار آوار شده بودند بر سر و روي مردم كپر نشين..
هندوانه كاشته بودند تا بلكه روزي بار ماشين هايشان كنند و به كشور همسايه صادر كنند. شنيده بودند سود خوبي دارد آنقدر خوب كه شايد بتواند جاي شوتي هاي بنزين بر را بگيرد و خيال يك سرزمين آسوده شود از جواناني كه جانشان را در دستشان مي گيرند و پدال گاز را ميفشارند در جاده هاي بي انتهاي سرزمين نور...
وارد روستاي اول كه شديم با كپرهاي آوار شده و لاشه هاي دام روبه رو شديم.آدمها كجا بودند؟ خوب نگاه كردم در هر گوشه و كناري آرام و محجوب با آن لباسهاي رنگارنگِ سوزن دوزي شده كسي نظاره گر ما بود. نه ازدحامي بود نه پرسشي و نه حتي گلايه اي..فقط يك چيز بود ، لبخندي پر مهر و اصيل..
ادامه دارد..
