تو مدتهاست که از زمین کنده بودی..تمام وقتهایی که مثل یک آهوی خرامان وسط میدان مسابقه میدویدی تمام پرش ها و پرتاب هایت همه و همه داشت تو رو برای پرواز ابدیت آماده می کرد..اصلا انگار یک دستت را در کودکی جا گذاشتی که سبکبارتر باشی..حق داشتی زمین جای تو نبود..تو برای آن جغرافیا و آن تکه از تاریخ زیادی بزرگ بودی..کسی نمی توانست درک کند که فریادها و جنگ هایت برای این بود که نمی خواستی به کمتر از آنچه که بودی قانع باشی..مگر می شود ماهی که بوی دریا را حس کرده به طعم تَنگ تُنگ عادت داد..
تو شاه ماهی بودی و آرزوی دریا بی تابت کرده بود،سکون سهم تو نبود.سیمرغ بودی و میخواستی به افسانه ها بپوندی..قفس جای تو نبود..تو برای خلق کردن آمده بودی رنگ میپاشیدی به شیشه ها و نقش ها را ترکیب می کردی و در تابلوهایت شگفتی می آفریدی،نادیده انگاشتن این همه استعداد حق تو بود.
تو مرکز ثقل جهان مادر و پدر و خواهرانت بودی..حاشیه نشین بودن سهم تو نبود.از روزی که پدرت قدرت تکلم را از دست داد تو شیرین زبان خانه شدی، محکوم به سکوت بودن برایت معنا نداشت..
باورش سخت است که این حجم از شور و رویا و امید آرزو به هیچ تبدیل شود.حتم دارم هستی حی و حاضر..هستی در نگاه تمام دختران و پسران حاشیه نشین این مرز و بوم..