در بسیاری از موقعیت‌های زورگویی، فقط کودک آسیب‌دیده و کودک زورگو حضور ندارند؛ دانش‌آموزانی هم هستند که شاهد ماجرا هستند. جلوگیری از زورگویی و مقابله با قلدری در مدرسه زمانی مؤثرتر است که کودکان یاد بگیرند تماشاگر خاموش‌بودن تنها گزینه نیست و بزرگسالان مدرسه نیز مسئولیت واکنش سریع و منصفانه را بپذیرند.
قلدری با اختلاف معمولی فرق دارد
در قلدری معمولاً رفتار آسیب‌زننده تکرار می‌شود، توازن قدرت وجود دارد و کودک هدف احساس ناتوانی یا ترس می‌کند. تمسخر، حذف از گروه، تهدید، خشونت فیزیکی و آزار آنلاین می‌توانند شکل‌هایی از قلدری باشند.
سه تمرین برای خانه و کلاس
نقش‌بازی شاهد امن
موقعیتی را اجرا کنید که یک کودک تمسخر می‌شود. کودک تمرین کند بگوید: «این کار درست نیست» یا «بیا با هم برویم پیش معلم.»
مدت: ۱۵ دقیقه
نقشه کمک‌خواستن
کودک سه بزرگسال امن در مدرسه و خانه را مشخص کند و بداند در هر موقعیت به چه کسی مراجعه می‌کند.
مدت: ۱۰ دقیقه
تمرین گزارش دقیق
کودک یاد بگیرد هنگام گزارش‌دادن، زمان، مکان، افراد و اتفاق را کوتاه و دقیق بیان کند.
مدت: ۱۰ دقیقه
نکته: کمک‌خواستن خبرچینی نیست؛ اقدامی برای حفظ امنیت است.
گفت‌وگوی نمونه
والد: «اگر دیدی کسی را اذیت می‌کنند، لازم نیست خودت وارد دعوا شوی. می‌توانی کنار کودک بایستی، او را همراهی کنی یا به یک بزرگسال مسئول خبر بدهی.»
چه زمانی بهتر است از متخصص کمک بگیریم؟
اگر کودک هدف قلدری تکرارشونده، خشونت فیزیکی، تهدید، آزار آنلاین، انتشار تصویر خصوصی یا تهدید به آسیب است، موضوع باید فوری با مدرسه پیگیری شود. اگر کودک درباره آسیب‌زدن به خود صحبت می‌کند یا در خطر فوری است، ایمنی او در اولویت است و باید از خدمات اضطراری محلی کمک گرفت.
مقابله با قلدری وظیفه کودک آسیب‌دیده نیست. کودک به بزرگسالان پاسخ‌گو، همسالان حمایتگر و مدرسه‌ای نیاز دارد که گزارش‌ها را جدی بگیرد.
