
بازیهای خانگی با کودکان لازم نیست به خرید اسباببازی تازه وابسته باشند. بسیاری از تجربههای بهیادماندنی کودک از آشپزخانه، اتاق نشیمن، بالشها، کاغذها و گفتوگوهای ساده شکل میگیرند. آنچه بیش از ابزار اهمیت دارد، توجه مشترک، زمان کوتاه اما باکیفیت و اجازهدادن به کودک برای مشارکت است.
بازی خوب، لزوماً پرسر و صدا نیست
برخی کودکان بازی حرکتی را دوست دارند و برخی با داستان، ساختن یا نقشبازیکردن ارتباط بیشتری میگیرند. اگر کودک علاقهای نشان نمیدهد، لازم نیست او را متقاعد کنید؛ میتوانید دو انتخاب ساده پیشنهاد دهید.
بازی ۱: رستوران خانگی
وسایل: ظرف پلاستیکی، کاغذ، مداد، مواد بازی یا خوراکی ساده
مراحل: کودک نقش آشپز، گارسون یا مشتری را انتخاب کند. منو بنویسد یا نقاشی کند و سفارش بگیرد.
مدت: ۲۰ تا ۳۰ دقیقه
فایده: زبان، نوبتگیری، تخیل و مهارت اجتماعی.
بازی ۲: مسیر بالشها
وسایل: بالش، چسب کاغذی یا صندلی
مراحل: یک مسیر امن بسازید: از روی بالش بپر، زیر صندلی رد شو، روی خط چسبی راه برو.
مدت: ۱۰ تا ۱۵ دقیقه
نکته ایمنی: از سطوح لغزنده، ارتفاع زیاد و نزدیکی به وسایل شکستنی دوری کنید.
بازی ۳: حدسزدنی با صدا
وسایل: چند وسیله خانه؛ مانند کلید، کاغذ، قاشق
مراحل: کودک چشمهایش را میبندد. شما با یک وسیله صدا ایجاد میکنید و او حدس میزند صدا از چیست. سپس نقشها عوض میشود.
مدت: ۱۰ دقیقه
فایده: توجه شنیداری و نوبتگیری.
موقعیت واقعی
اگر کودک میگوید: «حوصلهام سر رفته»، لازم نیست فوراً سرگرمی آماده کنید. میتوانید بگویید: «دو انتخاب داریم: مسیر بالشها یا رستوران خانگی. اگر هیچکدام را نمیخواهی، یک ایده از خودت بگو.»
چه زمانی بهتر است از متخصص کمک بگیریم؟
بعضی کودکان گاهی ترجیح میدهند تنها بازی کنند و این بهخودیخود مشکل نیست. اما اگر کودک بهطور مداوم از هر نوع بازی، تعامل یا لذتبردن از فعالیتها دوری میکند، یا تغییر ناگهانی و پایدار در بازی و خلق او رخ داده است، مشورت با روانشناس کودک میتواند کمککننده باشد.
بازیهای خانگی با کودکان زمانی اثرگذارند که والد یا مربی لازم نداند همهچیز را کامل اجرا کند. پنج دقیقه بازی همراه با توجه واقعی، گاهی از یک برنامه مفصل اما پراسترس ارزشمندتر است.