
قلیخانها فلسفهی پشت متن را عوض کرده اما برآیند را که همان سبک عریان است دزدیدهاند، درست همان طور که میتوان سبک نیمایی را که تقلیدی از آرتور رمبو بود به هر فلسفهی دیگری و با هزار زاویهی دید دیگر آسمان ریسمانه دزدید. مانیفست مکتب اصالت کلمه (عریانیسم) خزانهی بیتالمال اختلاسگران ادبی شده است و این امر برای ما آنگونه عادی و روزمره گشته که دیگر با توجه به اوضاع کنونی چیز عجیبی نیست!!! و در این میانه باید به آنان گفت لطفاً تعارف نکنید. ما تئوریهای فراوان دیگری هم داریم. خزانهی بیتالمال عریانیسم متعلق به همهی اختلاسگران امروز ادبی است.
شگفتا که برخی به سبکهای مکتب اصالت کلمه رحم نکرده و آنها را از آنِ خود میدانند، گروهی دیگر نیز به تئوریهای مکتب اصالت کلمه رحم نمیکنند و آنها را بدون هیچ شرافتی در قلم به نام خود میزنند، اما شگفتتر از همه آن که افرادی هم یافت میشوند که حتی به علائم نگارشی همانند پرانتز، کروشه، اسلش و... که در مکتب اصالت کلمه برای خوانش و فهم دقیق متون عریانیستی گاه کاربردی متفاوت از کارکرد معمولشان را نیز بر دوش میگیرند و در کتاب «جنس سوم» برای نخستین بار مطرح شدهاند رحم نکردهاند و فیالمثل «شریعت ادبی» را به «مذهب ادبی»!!! ترجمه کرده و به نام خود زدهاند. (شرح این هجران و این خون جگر/ این زمان بگذار تا وقت دگر)
برخی دیگر نیز با تعمیم واژهی فراروی به پستمدرنیسم و مدرنیسم، دخل و تصرف در کلیدواژگان مکتب اصالت کلمه (عریانیسم) و ارائهی ابتر آنها به توهم نوآوری رسیدهاند و دست آخر گروهی که با تلفیق ناهمگون مؤلفههای پسامدرنیستی و عریانیستی به اسکیزوفرنیای پایهگذاری سبک و مکتب و... مبتلا شدهاند. به قول شاعر و عریانیست معاصر آریو همتی دربارهی یکی از اینان در غرب کشور: «تئوری این سارقان متوهم و بدسواد را میتوان تئوری شامپانزهای نامید. شامپانزه با دستان پرتوانش که به داد مغز ناتوانش رسیده با یک دست شاخهی درختی و با دست دیگر شاخهی درختی دیگر را چنگ زده و از آن آویزان شده اما توهم ایستادن بر فراز درختی دیگر را دارد بیآن که بخواهد بداند نه درخت پسامدرنیسم و نه درخت عریانیسم، هیچ کدام تکیهگاه او نیستند و نخستین باد بر توهم درخت سوم او نقطهی پایان را خواهد گذاشت و خدا را شکر که خودش اذعان کرده این درخت سوم هیچ ربطی به جنس سوم ندارد یعنی همان تئورینمای مهدکودکانهی «این آن نیست!» و رسیدن مطلق به نیست.
تاریخسازی:
در اینجا با توجه به این که بنده در دایرهی بازپرسی دادگستری شاغل هستم اندکی از تجارب خود در امر قضایی بهره گرفته و مدارک موجود را که نشاندهندهی جعل و تاریخسازی کذب از سوی مهدی خبازی کناری است ضمیمهی این گفتار کردهام تا مخاطبان خود ایشان را به قضاوت بنشینند!
در زیر علاوه بر سند از کتابخانه ملی ایران تصاویری از سایتهای معروف خبرگزاری آورده شده است که به صراحت اعلام کردهاند که کتاب «این کتاب اسم ندارد» تألیف مهدی خبازی کناری اولاً در سال 1384 چاپ شده و ثانیاً موضوع آن شعر نیمایی و سپید و موج نو بوده است. ثالثاً مهدی خبازی کناری یک شاعر مقلد جریان شعر پستمدرن بوده است.