«چو دزدی با چراغ آید گزیدهتر برد کالا»
دکترین مهدکودکانهی «این آن نیست!»
دکتر حسین پاینده در مقالهای با نام «شحنه باید که دزد در راهست» مینویسد: «همایی با تلفیق آراء خود و سه مؤلف مذکور، انواع سرقت ادبی را تحت یازده عنوان طبقهبندی میکند که عبارتند از: 1-نسخ یا انتحال 2-مسخ یا اغاره 3- سلخ یا المام 4- نقل 5- شیادی و دغلبازی یا دزدی بیبرگه و بینام و نشان 6-حل 7-عقد 8- ترجمه 19- اقتباس 10- توارد 11- تتبع و تقلید» (همایی، 1354، ص 357).
نسخ یا انتحال اولین و بارزترین و انکارناپذیرترین نوع سرقت ادبی است که طی آن کسی «گفته یا نوشتهی دیگری را عیناً» حرف به حرف و بیکم و زیاد و بدون تصرف و تغییر یا با اندک تصرفی به خود نسبت میدهد (همایی، 1354، ص 358).
اگر کسی گفتههای نویسندهای دیگر را از نوشتهای بگیرد و با عوض کردن بیان، همان گفته را راجع به موضوعی دیگر در نوشتاری به امضای خود منتشرکند، به زعم همایی مرتکب سرقت ادبی از نوع چهارم (نقل) شده حال آن که اگر موضوع را عوض نکند مرتکب سرقت ادبی از نوع سوم (سلخ) یا (المام) گردیده و اگر بعضی از عبارات بهکاررفته در نوشتهی اصلی را هم استفاده کند، به سرقت ادبی از نوع دوم (مسخ) یا (اغاره) دست زده است. توضیح این که «نقل» برحسب معنای لغوی این اصطلاح یعنی از جایی به جای دیگر بردن و در اینجا منظور این است که کسی گفتههای نویسندهای یا مضامین نوشتهی او را از اثر اصلی به نوشتهی جعلی ببرد. «سلخ» یا «المام» (به ترتیب به معنای پوست کندن و تقرب به چیزی) زمانی رخ میدهد که کسی اندیشهی مطرحشده در اثری را بدون نام بردن از مؤلف اصلی و با سبکی متفاوت بازنویسی کند. «اغاره» (به تاراج بردن) یا «مسخ» آن نوع از سرقت ادبی است که سارق برای رد گم کردن، به ترتیب کلمات و جملات را عوض میکند و همچنین با توسل به مترادفهای واژهها یا با شرح و بسط ترکیبهای زبانی به کار رفته در متن اصلی، متنی دیگر جعل میکند که اندیشههای مطرحشده در آن در واقع مأخوذ از منبعی ذکرناشده هستند.
با ظهور مکتب ادبی_فلسفی اصالت کلمه به خصوص کتاب «جنس سوم» _نخستین کارنامهی فرزندان عریان که حاصل تلاش چند سالهی آنان بود و پس از سالها تلاش به همراه بیانیهی جهانشمول مکتب عریان در ادبیات هزارهی سوم به قلم بنیانگذار مکتب اصالت کلمه (عریانیسم) جناب استاد آرش آذرپیک توسط انتشارات کرمانشاه در سال 1384 چاپ شد_ تحولی شگرف در ادبیات و اندیشهی ایرانزمین در حال شکلگیری است که تأثیر عمیقی بر مخاطبان عام و خاص داشته. زاویهی دید مکتب اصالت کلمه برخلاف مکاتب مغربزمین نه تنها بومی بوده (ایرانی_اسلامی) بلکه به راحتی میتواند با مخاطبان ارتباط برقرار کرده و حرف نویسنده را به مخاطب خود انتقال دهد. در حوزهی ادبیات این مهم مدیون انواع ادبی مختلفی از جمله واژانه، فراشعر، فرامتن، غزل عریان، غزل مینیمال، فراداستان کلمهگرا و... است که به همت استاد ارجمند جناب آرش آذرپیک کشف و خلق شده و توسط اساتیدی که ایشان پرورش دادهاند آموزش داده میشوند.
اما بسیاری بر آن شدند که اندیشههای این مکتب را به نام خود بزنند که میشود گفت در کل همگی دارای دکترین مهدکودکانهی «این آن نیست!» هستند که نه این را سیستماتیک و عمیق فهمیدهاند نه آن دیگری را!!! اما در کلمهی «نیست» با آنها موافقم کاش این نیست که میگویند صبغهای سیستماتیک و اندیشگانی از نیچهها و آلبرکاموها داشت که آن را هم ندارد!