فانید در دل دنیای مهآلود قدم میزد، به درخت نورانی نگاه میکرد و هنوز نمیفهمید که چه جادوی خاصی توی این دنیا پنهانه. اما همونطور که مسیر رو پیش میرفت، ناگهان چیزی عجیب توجهش رو جلب کرد.
وسط راه، یک نور کوچک به سرعت از کنار درختها گذشت. فانید برای لحظهای فکر کرد که شاید دوباره همون پرندهی کوچیکه، اما وقتی دقیقتر نگاه کرد، متوجه شد که این نور یه موجود جادویی بود. موجودی با بالهای نقرهای و بدن شفاف، مثل قطرهای از مه که به زندگی تبدیل شده بود.
موجود با صدای نرم و لطیف گفت:
«سلام، فانید. من "آریل ام. من از این دنیای مهآلود میام. من راهنمای تو خواهم بود.»
فانید با شگفتی پرسید:
«تو چی هستی؟ و چطور میتونی راهنمای من باشی؟»
آریل لبخند زد، بالهای نقرهایش درخشید و گفت:
«من موجودی از دل نور و مهام. وقتی کسی توی این دنیا گم میشه یا دلش گرفته، من میام تا بهش کمک کنم پیدا کنه که باید کجا بره و چه چیزی رو باید جستجو کنه. تو از دل مه پیداییش کردی، چون به نور دل خودت گوش دادی.»
فانید به آریل نگاه کرد و حس کرد که این موجود نه فقط راهنمایی برای مسیرش، بلکه یه دوست واقعی شده. آریل دستش رو به سمت یکی از درختهای درخشان دراز کرد و گفت:
«برای اینکه بتونی در این دنیا بیشتر پیش بری، باید اولین درس رو یاد بگیری. همیشه باید به صدای درون خودت گوش بدی، حتی وقتی همه چیز تاریک و مبهم به نظر میاد.»
فانید با علاقه سرش رو تکون داد، و هر دو شروع به حرکت به سمت درختی بزرگتر و درخشانتر کردن. هر قدم که میزد، حس میکرد بیشتر و بیشتر به خودش نزدیک میشه و کمکم این دنیا براش عادیتر میشه.
