فانید و آریل کنار درخت درخشان ایستاده بودن، و آریل به فانید نگاه میکرد. اون نور که از بالهای آریل میتابید، مثل یه راهنمای درخشان در دل شب بود. آریل به فانید گفت:
«فانید، امروز باید به سفر جدیدی برویم. جایی هست که تو باید برسی، جایی که درختان نورانی دارن، ولی هیچکس نتونسته اونجا رو پیدا کنه. درختی که در اونجا هست، درخت آرزوهاست.»
فانید با تعجب پرسید:
«درخت آرزوها؟ چطور میتونم پیداش کنم؟»
آریل با لبخند گفت:
«برای پیدا کردن این درخت، باید توی دل خودت بیشتر جستجو کنی. اما نگران نباش، من با تو هستم. این درخت، فقط به کسی که حقیقتاً به خودش ایمان داره، پیدا میشه.»
فانید نفس عمیقی کشید و قدم در مسیر گذاشت. نور درختهای اطراف، هر لحظه بیشتر و بیشتر درخشان میشد و در هر گامی که برمیداشت، فانید حس میکرد که انگار چیزی توی قلبش روشن میشه. چیزی که قبلاً نمیدونست وجود داره.
آریل به سمت درختی که خیلی دور به نظر میرسید اشاره کرد:
«اونجاست… درخت آرزوها. اما باید از دو آزمون بگذری تا به اون برسی.»
فانید با کنجکاوی پرسید:
«آزمونها چی هستند؟»
آریل گفت:
«آزمون اول، آزمون دل است. تو باید خودت رو در آینهی حقیقت ببینی. هیچچیز پنهانی از خودت نباید باقی بمونه. بعد از اون، آزمون دوم، آزمون شجاعت است. باید از دل تاریکی بگذری و بدون ترس، به نور پیش بری.»
فانید کمی فکر کرد و گفت:
«من آمادهام. میدونم که باید به خودم ایمان داشته باشم و از ترسهایم عبور کنم.»
آریل با سر تکان دادن گفت:
«بسیار خوب، فانید. پس سفر تو اینجا شروع میشه.»
و اینطور شد که فانید و آریل شروع به حرکت به سمت درخت آرزوها کردند، جایی که نه فقط یه درخت، بلکه یک معجزه در انتظار بود.