فانید و آریل به سمت درخت آرزوها میرفتند. درخت همچنان دور به نظر میرسید، اما هر قدمی که برمیداشتند، آریل از راهنماییهایش میگفت:
«یادت باشه، در دل خودت صدای حقیقت همیشه هست. فقط باید گوش بدی.»
به ناگهان، جلوی راه فانید یک آینه جادویی ظاهر شد. آریل گفت:
«این آینه، آزمون اول را نشان میدهد. باید به درون خودت نگاه کنی و هیچ چیزی رو از خودت پنهان نکنی. تو باید حقیقت وجودی خودت رو ببینی.»
فانید ایستاد و به آینه نگاه کرد. ابتدا فقط خودش رو دید، اما کمکم تصویرش تغییر کرد. دید که درون آینه یک دختر جوان ایستاده بود که چشمانش پر از ترس، اضطراب و شک بودند.
«آیا من میتوانم بر ترسهایم غلبه کنم؟ آیا حقیقتاً به خودم ایمان دارم؟»
این سؤالها توی ذهن فانید میچرخید.
آریل با صدای آرام گفت:
«این تصویر از خودت تنها بخشی از حقیقت است. در خودت پتانسیلهای زیادی داری، اما ترسهایت تو را گمراه کردهاند. برای رد شدن از این آزمون، باید با این ترسها روبهرو شوی.»
فانید به آینه نگاه کرد و تصمیم گرفت. با صدای بلند گفت:
«من میتوانم. من قویتر از آن چیزی هستم که فکر میکنم.»
همین که این جمله را گفت، تصویر توی آینه تغییر کرد. به جای ترس و تردید، حالا در آینه فانید را میدید که با اعتماد به نفس و قدرت ایستاده است. آریل لبخند زد و گفت:
«خوب انجام دادی، فانید. حالا از آزمون دل گذشتی. اما هنوز آزمون دیگری باقی مانده است.»