اون روز، وقتی فانید پنجره رو باز کرد تا نفس عمیقی بکشه، متوجه شد مه سنگینتری از همیشه توی هواست. اونقدر غلیظ که انگار آسمون و زمین یکی شدن.
اما یه چیزی عجیب بود… مه داشت از پنجره داخل میومد. نه سرد بود، نه ترسناک، فقط آروم و نرم، مثل یک دعوت.
فانید جلو رفت، دستشو داخل مه برد و ناگهان انگار همهچی چرخید. اتاق نبود، پنجره نبود… فقط یک راه باریک وسط مه، با چراغهای کوچیکی که مثل ستاره کنار جاده روشن بودن.
صدا اومد:
«خوش اومدی فانید… تو دعوت شدی، چون دلِ روشنت مسیر رو پیدا کرد.»
فانید، با کمی تردید ولی دل قرص، قدم گذاشت روی مسیر. نورهای کنار راه، با هر قدمی که برمیداشت، قویتر میشدن. صدای پرندهای از دور شنیده میشد. همون پرندهای که اون شب توی پنجرهاش پناه گرفته بود!
و درست وسط مه، فانید رسید به یک درخت بزرگ که از شاخههاش نور میچکید. روی تنهاش نوشته بود:
"تو تنها نیستی. هر وقت دلت گرفت، اینجا برگرد. اینجا دنیای فانیده… دنیایی که با قلبش ساخته شده."
فانید لبخند زد. اون نهتنها دل خودش رو آروم کرده بود، بلکه یه دنیای جادویی توی درونش پیدا کرده بود. جایی که هر وقت دنیا سخت شد، میتونست بهش پناه بیاره.