در دل شب،
جایی میان سکوت و خاطرهها
دلم،
چون پرندهای خسته
از پرواز در هوای بیپناهی،
میلرزد...
نه آغوشی هست
نه صدایی
جز زمزمهی دورِ گذشتهها،
که مثل بارون
بیاجازه
میبارن رو خیالم...
کاش میشد
یه لحظه،
همهچی وایسه...
جهان
دست برداره از دویدن،
و تو
بیای
با یه نگاهِ آروم
همهی دلگیریامو
ببری...