مثل مورچهی بارکشی شده که با کیفِ کوک، دانهای به کول میکشد. خوشخوشان و بالذت راه میرود و خدا را شکر میکند بخاطر غذایی به این درشتی. که ناغافل لولهی جاروبرقی مثل سیاهچاله او را میبلعد و وارد فضا و زمانی دیگر میکند. حالا هم، گنگ و سردرگم است که اینجا کجاست. من چرا اینجا هستم. مورچهای دانهاز دست داده و مغموم و گیج است که نمیداند هنوز هم خدا را شکر کند یا نه. اگر مثل من امیدوار و خوشبین باشد در تاریکی محض کیسهی جاروبرقی کورمال کورمال بدنبال دانهاش میگردد. تا دانههای دیگر را بیابد، نور دنیای بیرون از یادش رفته و آنوقت است که با انبوهی از دانه، در بهشت برین زندگی خواهد کرد. او کمکم عادت میکند که مردگی را زندگی کند.