پیش از تو،بعضی شبها آنقدر طولانی بودندکه گمان میکردم صبح، افسانهایست که دیگر به من نمیرسد.بعد تو آمدی؛نه با وعدههای بزرگ،نه با حرفهای پرزرقوبرق،بلکه با همان مراقبتهای کوچک و آرامیکه کمکم به من فهماندهنوز میشود به جهان اعتماد کرد.تو دستم را از میان تاریکی بیرون کشیدی،نه با زور،بلکه با صبوری؛با توجهی که از کنار هیچ حالِ بدی ساده نمیگذشت،با محبتی که مرا یاد خودش ننداخت،یادم انداخت که من هم شایستهی دوست داشته شدنم.تو فقط وارد زندگی من نشدی؛بعضی قسمتهای خاموشِ مرا دوباره روشن کردی.به من عشق دادی،مراقبت و توجه دادی،و مهمتر از همه،حسی دادی که مدتها دنبالش میگشتم:اینکه در این دنیا،کسی هست که بودنم برایش خیلی مهم است.و حالا اگر از من بپرسندچطور از آن همه تاریکی عبور کردی به اینجا رسیدی من فقط به تو اشاره میکنم و میگویم اسمش امین بود. ❤️