
من خودم را در خودم دیدم. بارها، شبها، صبحها، وقتهایی که آنقدر مشت خورده بودم که نایی نداشتم تا گریه کنم.
تلوتلوکنان خونِ بینیام را بالا میکشیدم، به جایی خیره میماندم و با خود میگفتم: اشکالی ندارد. حتما آمدیم مشت بخوریم تا سر حد مرگ و بعد پرتاب شویم زیر لحد.
من در تهِ خودم بودم. در انتهای عریانیِ واقعیت خویش. این متن ناامیدانه نیست، حقیقت است. هیچکس آنجا نبود. وقتی مشت پشت مشت میخوردم و در خون خود میغلتیدم و انعکاس صدایم به خودم برمیگشت، کسی نبود بگوید: خَرَت به چند؟ و کسی نبود چون هرکسی به نحوی در خون خود میغلتید و هیچکس به واقع آن دیگری را کاملا درک نخواهد کرد.
من آنجا بودم که خودم را دیدم. نشسته بودم کنجی خموش. بوی خون راه باز کرده بود اطراف تنم. هم شب بود و هم صبح. هم میخندیدم و هم گریه میکردم. هم میدانستم و هم نمیدانستم. هم زنده بودم و هم مرده بودم و باد پرده را میرقصاند و مادر کیک میپخت. آنجا همه جاست. هرجایی که میروم، میخندم، نگاه میکنم و با سکوت تمام حرفهایم را میزنم.