درک دایره‌ای بودن زمان
در تکرار شدن‌های پی‌درپی، اتفاقاتی پیچ‌درپیچ
در تعبیرشدن خواب‌های کهنه، وقتی اصلا خوابی ندیده‌ام و تعبیر می‌شود. بخاطر آوردن حال، در هاله‌ای از ابهامات قدیمی، وقتی مادربزرگ می‌گوید: چقدر شبیه منی و نمی داند تو خود او هستی در زمان و مکانی دیگر. انگار کسی بودی که قبلا تمام این مسیر را حفظ است، اما حالا یادش رفته و کنار جدول دارد سیگار می‌کشد و چای می‌خورد تا چیزی را فراموش کند که دوباره می‌خواهد اتفاق بیفتد. درک کش‌آمدنِ وجود، در آب بینی یک حیوان چروکیده وقتی از ته دل می‌خندی و فکر می‌کنی خنده‌دار نیست، وقتی صمیمی می‌شوی اما می‌دانی صادق نیستی. درک مضحک بودن تاریخ در کلیت یک بازی. یک ماهی که دورِ داخلِ تُنگ می‌گردد و خرده نان می‌خورد و یادش نیست تازه خورده و تازه و تازه و تازه.
زمان چرخ می‌خورد، مثل نایلونی سیاه تاب‌تاب می‌خورد توی هوا و هرجا باد بزند، می‌رود و دو دستی می‌چسبد. انگار خودش خواسته. می‌رود سرکوچه، انتهای جایی که یک مرد را می‌بینی و بطور اتفاقی با او ازدواج می‌کنی. انگار خودت خواسته‌ای. می‌رود دانشگاه. می‌رود توی سن پنجاه. می‌رود توی سن پنج. در پنج سالگی شبیه پنجاه سالگی‌ات هستی: همنشینی زمان‌ها دست در دست هم با خواب‌هایی عجیب شبیه آینده‌‌ات. در پنجاه سالگی خواب‌های پنج سالگی تعبیر می‌شود، تو یادت نیست، شاید هم هست. همه چیز در هم پیچ می‌خورد و تاب می‌خورد و می‌آمیزد. زمان دایره‌ای ست که در همه‌چیز غلت می‌زند و مغزها و تاریخ و اتفاقات دور هم چیده می‌شوند.
زمان همه‌چیز است، زمان جهان است، زمان انسان است، زمان خداست.
