
غروب بغداد سال 1402
دستهایش را یکبار زد توی خونِ خودش. تکیهاش را از دیوار گرفت. بوی خون برایش بوی آشنایی بود. بویی بود که هر وقت از خواب بلند میشد میشنید. هر وقت راه میرفت، مینشست، میدوید. مادرش میگفت آدمی که بوی خون را حالیاش نشود آدم نیست. بخاطر همین بود اصلا، که مادرش را میپرستید. مادر بچههای مردم، همسایهها، فامیل، بچههای دانشگاه و کار، همهشان، مادرهای گیجی بودند. از آن مادرها که عمرت تلف میشود تا فرزندی کنی. لگن را جلوتر کشید. به دیوار تکیه داد. دستهایش داغ بود. خون گرم بود. زیر ناخنهایش خون بود. ناخنهای درازِ مستطیلی را گرفت جلوی آفتاب، که کشیده شده بود روی کابینتها و سرامیک. انگار لاک قرمز زده بود. خون خودش را هم زد. به دیوار پاشید. به لباسِ زردِ نخیاش که دو سال پیش از بازار کویتیها خریده بود، با محمد. خون را پاشید به موهای خرماییاش، به سرامیک، به کابینتها. لگن تقریبا خالی شده بود. دوباره یاد مادرش کرد. مادرش اینجور وقتها میگفت پاشو یک چای برای خودت دم کن. پاشو چای دم کن.