حروم منم

پیرزن انگشت اشاره‌اش سمتِ من است. لبش تکان تکان میخورد اما صدایی نیست.
آب را هورت می‌کشم، پایین نمیرود. سرم را می‌آورم بیرون و تف اش میکنم روی آسفالت. مامان از توی آینه ماشین حواسش به من است، «حروم نکن پاش پول رفته.» سر تکان میدهم که خب.
تایپ می‌کنم: جوابت چیه؟ کی قراره نجاتم بده از این استیصال؟! خسته ام... خسته‌ام! چیزی نمی‌گوید. آنلاین نیست. شیشه ماشین را کمی بالا می‌کشم. نوک بینی‌ام یخ کرده. پیرزن با انگشتِ اشاره من را نشان میدهد. دهانم را پاک می‌کنم. حروم منم. بابا گاز میدهد. پیرزن جا میماند توی پیاده رو.
سربرمیگردانم سمت راست. خیابانِ رستگاری ششم. زیرِ پل، یک کارتن خواب دارد از غمِ جهان فارغ میشود. پیرزن آنجا هم هست. بالای سرش ایستاده و دارد موهایش را شانه میزند. موهای سفیدِ تاب دار. پشتش به من است اما صدایش را دارم: «لیلی سر خویش شانه می‌کرد، مجنون دُر اشک، دانه میکرد... .»
توی دست انداز، آن ته مانده آب هم می‌ریزد روی زانوهایم. حروم منم. رستگاری ششم را رد میکنیم. خیابان بعدی را می‌پیچیم داخل. چند تا رستگاری داریم مگر که این ششُمی اش بود؟! رستگاری چیست؟ چه کسی چه شود میگوییم رستگار‌ شد؟! پیرزن را دوباره جا میگذاریم. بیچاره مدام جا می‌ماند. سر بر میگردانم سمت چپ. پیرزن آنجاست و اینبار دارد لبخند میزند. از آن لبخندها که باید حداقل شصت سالی تجربه داشته باشی از زندگی و بعد بزنی. از آن لبخندهای «زندگی همینه دیگه!»

انگشتش را آورده پایین. جلوی پایش خیس است. جایِ پایِ آب. یکنفر آب را تف کرده روی آسفالت. پیرزن میخندد، ولی خیلی وقت است، آب از گلویش پایین نرفته انگار. چه دوگانگیِ عجیبی. در بطری را می‌بندم. شیشه را تا انتها بالا می‌کشم. او نوشته: «تو.»