گاهی لازم نیست که تو خونه تنها باشی تا بفهمی چقد تنهایی، گاهی لازم نیست که اصلا دوست و رفیقی نداشته باشی تا بفهمی چقد تنهایی، گاهی لازم نیست نِت نداشته باشی تا بفهمی چقد تنهایی، گاهی لازم نیست که لیست مخاطبین گوشیت بدون مخاطب باشه تا بفهمی چقد تنهایی.
گاهی هیچ کدوم از اینا لازم نیست ...
گاهی در عین حضور توی یه جمع شلوغ خانوادگی یا فامیلی ، خوب میفهمی که چقد تنهایی
گاهی با وجود داشتن کلی دوست مجازی یا واقعی تنهایی
گاهی با داشتن نِت و عضو بودن تو صدتا گروه بازم ممکنه حس کنی تنهایی
گاهی با وجود پر بودن لیست مخاطبین گوشیت از آدما تو بازم تنهایی
گاهی ... فقط گاهی ... به اندازه ی ۲ساعت یا شایدم ۲روز حس کنی که تنهایی ...
وقتی اون کسی که خوب میتونه حالتو درک کنه و حالا نیستش...
وقتی اون کسی که میدونه حالا استرس داری و بهش نیاز داری ولی نیستش ...
وقتی اون کسی که خودش میدونه تنها کسیه که میتونه حالتو خوب کنه و حالا نیستش ...
وقتی اون نیست ... وقتی تنها همون یک نفر نیست... وقتی که فقط باید خودش باشه و حالا نیست ...حتی اگر کل دنیا هم جمع بشه دورت تا تنهایی تو پر کنه تو بازم تنهایی ، چون اون نیست .
اره چون فقط تو همون یه نفرو میخواستی اما حالا نیست ...
حتما نباید دور و برت ادم نباشه تا بهت بگن تنها ...
گاهی در اوج شلوغ ... گاهی در اوج داشتن دوست و رفیق زیاد، تو تنهایی ...
و همه ی اینا بخاطر همون ینفره ...
