
انگار که من متوقف شدم.
من در هشت صبح یازده خرداد چهارصد و یک سر کوهسنگی شش متوقف شدم.
همانجایی که ماشین را پارک کردم گوشی را از کیف درآوردم و انگار یک نفر بغل گوشم گفت «بزارش تو کیفت فائزه»
و من خودم را زدم به نشنیدن .
سرمست از هوای خوش دم صبح گوشی بدست پیام میدادم و ارام ارام میرفتم
نه صدایی بود نه چیز دیگری به پلک زدن هم نرسید دیگر گوشی در دستم نبود آمد زد و برد ...
دویدم داد زدم «کثافت عکس و فیلمای بچم توشه بدش آشغال» دویدم و چادرم ندوید ؛ پیچید لای دست و پایم و افتادم
من همانجا ماندم
نه دیگر عکس درست و حسابی گرفتم نه فیلم درست حسابی
و حالا گوشی دوم بعد از آن یکی هم همچنان پر است از خالی
عکس های نگرفته
روزهایی که ثبت نشده
و من نمیدانم تا کی قرار است همانجا بمانم
سر کوهسنگی شش ساعت هشت صبح
نننن