شب سختی رو میگذرونم
شبی ک سر تا سر حیرت و بغض و افسوسه
چیزای زیادی وجود داره ک ادمای نزدیک ب هم درمورد همدیگه نمیدونن
ماهم همینطوریم
خیلی چیزا دربارت نمیدونستم ک امشب فهمیدم و خیلی چیزا رو حتا هنوز نمیدونم
امشب ب چشم خودم دیدم چ وجدان بیداری داری
چ قلب مهربونی داری
چقد ب فکر هممونی
حتا اونی ک ازش متنفری و ی جورایی مسیر زندگیتو عوض کرده
نیاز دارم ک بیشتر باهات حرف بزنم
خیلی بیشتر
ولی بهت دسترسی ندارم
تا الان مدام خودمو گول میزدم
پیش خودم میگفتم دوسم نداری فقط واسه چیزای دیگه منو میخای
فک میکردم هیچ جایی تو دلت ندارم
فک میکردم تموم شدم
ولی ن
بهم ثابت شد همه چیز دو طرفهست
خودمو گذاشتم جای تو
یا ن
بهتره بگم فکرای تو رو گذاشتم تو سر خودم
با چشمای تو نگا کردم
خیلی سخته!
بیشتر از همه برای این گریه میکنم ک چرا ب هر نحوی باعث شدم اینجوری اذیت بشی ... امیدوارم منو ببخشی چون خودم هرگز اینکارو در حق خودم نمیکنم
بعد از اون دارم میبینم چقدر حق با توعه
نامردی کردن در حق کسی یا کسانی ک با تموم وجود مارو دوس دارن برامون وقت و انرژی میذارن ...چقد بی معرفتیه!
وقتی بهم گفتی داری عذاب میکشی با همه ی قلبم کلمه ی عذابو حس کردم ...خدا منو ببخشه ک این دردو برات اوردم
تقریبن همه ،تقریبن ن، همه کاملن میدونن چقد دوستت دارم ...دوستای دبیرستان ...دوستای دانشگا ...آشناهای دور...همکارای بیمارستان ...همه میدونن چقققدر دوستت دارم
فک کنم فقط خدا نمیدونه!
خودمو گذاشتم جات و بهت حق دادم
دارم هر لحظه از خدا صبر میخام چون شهامت نبودنو ندارم
هزاربار تا پای گرفتن جونمو و تموم کردن این درد رفتم و نتونستم انجامش بدم
نمیدونم این درد درمونی هم داره یا ن
هربار با نا امیدی از دلتنگیم برات میگفتم
خیلی هم مختصر فقط در حدی کمحبتم رو برسونه میگفتم
قصد ترحم خریدن و ناز و عشوه نداشتم هیج وقت
و نذاشتم تو متوجه عمق دلتنگی و حسرت همیشگی من نسبت ب خودت بشی
حتا پشیمون شدم از نگفتنش
بذار برات بگم
بذار برات از سفری بگم ک قرار بود دوتایی با هم بریم و تو سال ۹۵ اخر زمستون رفتی ..دوتایی رفتی و بدون من
هرگز توی دلم سرزنشت نکردم حتا کمی دلخور هم نشدم.بجاش با خودم در افتادم فکر کردم حالا ک" دوتایی با تو" ای امکان نداره پس نمیرم
دوسال بعد خودمو متقاعد کردم ب سفر .دلم نبود ک برم ...دلم نمیرفت و پاهام جسممو دنباا خودشون میکشوندن
با تمام امید رفتم...امید ب فراموش کردنت ...امید ب متقاعد شدن دلم ک بابا ی چیزی بوده تموم شده چقد کشش میدی امید ب روبرو شرن با ترسام و تموم شدنشون
رفتم و همه چی بدتر از قبل شد
دیوانگی ای ک تمومی نداشت
تمام راه پاچه ی همه رو گرفتم دعوا کردم داد زدم ...بگذریم از باقی جزئیات ک با مرورشون دیوونه ترت میشم
فقط اینکه تا عمر دارم دیگه پا نمیذارم تو اون شهر
بذار برات بگم از دوبار سفرمون ب شمال و گریه های بی امونم توی راه تا وقتی ک رسیدم
بذار برات بگم از اینکه هرجا کوچک ترین چیزی تو رو یادم بیاره منتهی میشه ب گریه های تموم نشدنی شب هام و جدا کردن رخت خابم
از صبرم برای خابیدنش و بعد بالشت ب بغل فرار کردنم روی کاناپه و گریه تا خود صبح
بذار برات بگم از بالا رفتن بی وقفه ی شماره ی چشمام و ضعیف تر شدن روز ب روزشون
میبینی؟شبیه قصه هاست
خودمم فکر نمیکردم ی روزی همچین عاشق کار بلدی از آب دربیام