ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه علائی
فاطمه علائی
فاطمه علائی
فاطمه علائی
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

از دریا تا حرم آقا...

قدم قدم به سمت آبی بی نهایت حرکت می کنم 
خنکی ماسه ها، کف پایم را نوازش می دهد
با فرو رفتن صدفی در پایم آخم بلند می شود و خم می شوم، می گویند صدف ها صدا دارند! ولی این که کنار دریا بخواهم به فکر صدای صدفِ در دستم باشم
کمی احمقانه به نظر می رسد شاید هم....بيخيال!
چشمانم قفلی می زند روی آبی بی نهایت و آرامشی بی وسعت میهمان وجودم می شود! 
آرامشی از جنسِ خیره شدن به گنبد طلایی ارباب!
صدای موج های دریا در گوشم می پیچد و به یاد صدای فواره های آبِ حرم، لبخندی روی لبانم نقش می بندد. 
مرغ دریایی روبه رویم کبوتر های سفیدی که در میانشان مانند کلاغی روی سیاه بودم را به خاطرم می آورد. 
ابروانم از شوری آب، در هم گره می خورد تشنه ام! 
کاش آب سقاخانه بود.... آن قدر می نوشیدم تا علاوه بر وجودم، روحم هم سیراب شود! 
دستم را به خنکی اب می سپارم و دلم تنگ می شود برای گرمای پنجره فولاد! 
این جا تا چشم کار می کند آب است و آن جا تا چشم کار می کند مهربانی! 
این جا قایق تفریحی است آن جا قایق نجات! 
این جا قلعه شنی می سازیم و آن جا به واسطه آقای مهربانی ها قلعه های بدی هایمان را ویران می کنیم! 
این جا آب بازی می کنیم و آن جا وضوی عشق می گیریم! 
درست است آرامش هم این جا هست و هم آن جا اما تکه ای از بهشت کجا و این جا کجا! 
از کنار دریای آب ها دلم می خواهد بروم کنار کنار دریای مهربانی آقا سیراب شوم! دقیقا مانند تشنه به آب رسیده!

۰
۰
فاطمه علائی
فاطمه علائی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید