بر روی صندلی تکی گوشه دیوار تکیه داده بودم و تند و تند با استرس پایم را تکان می دادم.
خدایا، خدا جونم لطفا! خواهش می کنم! همین یک دفعه من را برای درس صدا نزنن قول می دم جلسه بعدی داوطلب برم!
سرم را روی میز گذاشتم و با پایم روی زمین ضرب گرفتم، نفس عمیقی کشیدم، ان شاء الله که صدا نمی زند.
اسامی گروه اول را که می خواندمن هم زیر لب صلوات می فرستادم ت* تمام را که از زبانشان شنیدم نفسم را با صدا بیرون دادم.
20 دقیقه هم 20 دقیقه است. خدایا شکرت! نگاهی به ساعت مچی ام انداختم انگار عقربه هایش قصد تکان خوردن ندارد
سرم را به دیوار تکیه می دهم. حتی این دیوار سرد هم کمی از استرسم را با سرمایش عوض نمی کند،
در میان این همه استرس لبخند کم رنگی روی لبانم نقش می بندد. شش نفر گروه دوم هم تکمیل شده و من 20 دقیقه ای در امانم
20 دقیقه ها چه زود تمام می شود! نگاهم را ثابت می کنم روی ساعت دیواری کلاس! چرا امروز این عقربه ها تکان نمی خورند؟ هنوز 15 دقیقه مانده تا زنگ شود نگاهم را از ساعت می گیرم و خیره می شوم به کفش هایم!
صدایی در گوشم اکو می شود فاطمه علائی لحظه ای کوبش قلبم را احساس نمی کنم
اب دهانم را قورت می دهم و با سکوتی که سرشار از فریاد است و پاهایی که تحمل وزنم را ندارد به سمت تابلوی کلاس حرکت می کنم و کنار بچه ها می ایستم.......
پنج دقیقه می گذرد و همچنان خانم دارد از نفر اول سوال می پرسید یا خداااا من که یک کلمه هم نخوانده ام به نفر دوم که می رسید دو سوال کوتاه می پرسد و خلاص! انگار قصد جان مرا کرده. نفر سوم..... نفر چهارم...... نفر پنجم.... صدای قلبم را می شنوم. کم مانده اشک هایم سرازیر شود سوال اول را که می پرسد لحظه ای احساس می کنم در هوا معلق هستم . صدایی آشنا، به گوشم می رسد به گمانم خیالاتی شدم برای بار دوم که صدای زنگ را می شنوم لبخندی پهن روی لبانم نقش می بندد.
از روی صندلی که بلند می شود و به سمت در حرکت می کند نفس عمیقی می کشم و زیر لب زمزمه می کنم من و این همه خوشبختی محاله محاله:)