ساعت ۵ صبحه
کلید خونم رو تو اسنپی که رانندش خانم بود جا گذاشتم دیروقت بود براشون تا بتونن کلید رو بهم برسونن ناچار تا دیروقت خونه ی دوستم چشم به صفحه ی گوشی دوختم تا تصمیم به نوشتن گرفتم
سلام من یه کمالگرای افراطیم. یه وقتایی حس میکنم چیزی که میخوام اونقدر کامل نیست و باید خودم دستبهکار بشم تا بهترینشو بسازم. مثلاً همین الان ۲ ساعت تو لیست ۶۶ هزار کتاب گشتم تا کتابی که برام جذاب باشه رو پیدا کنم.
هزار البته که کتابهای خیلی ارزشمند و با محتوایی تا به حال نوشته شده، ولی تو عصر مدرن؟ با این همه اطلاعات و داستان و کپشن و محتواهای رنگارنگ، کسی هم دیگه رغبت میکنه یا اصلاً زمانشو داره که بشینه تجربیات یک آدمی که حتی اسمش هم تا به حال نشنیده رو بخونه؟
اینو وقتی دارم میگم که کتابخونهای پر از کتاب نخونده دارم، ولی خب، آدمهای کتابخونم دارم.
شاید اصلاً اسممو کامل نیارم که مجبور نشم به همه توضیح بدم و همه رو توجیه کنم که هدفم از نگارش این کتاب چیه.
من همیشه تجربیات دیگران رو تجربه کردم. هرگز نخواستم از تجربیات بقیه استفاده کنم. حس میکردم ممکنه چیزی رو از دست بدم که بقیه یادشون نیاد؛ شیرینی قبل تلخی رو. یا فکر میکردم باید خودم لمسش کنم. یا شاید فکر میکردم جنسش برام متفاوته.
یه جاهایی هم درست فکر کردم؛ شیرینیش زیاد بود، ولی تلخیشم بیشتر.
بههرحال، همیشه فکر میکردم من بهتر فکر میکنم، بهتر عمل میکنم. خلاصه، همیشه خودم رو تافتهی جدابافته دیدم و کاری کردم اطرافیانم رو هم به این باور برسونم.
نتیجه؟
دهههای حیاتی زندگیم صرف اثبات خودم گذشت!
من ماندم و هزار راه رفته و به مقصد نرسیده.
بله، من ADHD هم دارم و نویسندگی که تصمیم یک هفته بعد تولد ۲۹ سالگیمه، احتمالاً یکی از راههاییه که نصفه میمونه و به نتیجه نمیرسه.
ولی کی اهمیت میده؟
میخوام بنویسم.
ولی امیدوارم تویی که اینو میخونه، مثل منی که وقتی «کودکی که هرگز متولد نشد» رو خوندم، عمق غم و دودلی و موندن بین خواستن و نخواستن نویسنده رو درک کردم، درک کنی.
یه وقتایی یه چیزایی میخونم، میگم: «اِ، این چقدر منه.»
و امیدوارم این نوشته «این چقدر منه»ی شما نشه، چون ساختنش از اول واقعاً دشواره.
ولی اگر هم این جمله رو گفتین، نگران نباشید.
قابلیتهای بیشماری هم داریم که شاید چون به ثمری نرسیده، جزو شمارشمون محسوب نشده.
من همیشه عاشق نویسندگی بودم. از بچگی خاطرات روزانهم رو مینوشتم. همین چند روز پیش از انبار خونهی مامانم یه دستنوشته از ۱۰ سال پیش پیدا کردم که تمام جزئیات روزمو تو کاغذ میآوردم.
حتی یه کتاب ۵ جلدی، فکر میکنم برای دختر نداشتهم هم نوشتهم؛ در صورتی که اصلاً من ازدواج نکردم و قصدشم ندارم.
حتی براش اسم گذاشتم و براش شعرم نوشتم.
خلاصه، از بچگی فکر میکردم ممکنه یه روز نویسنده شم.
ولی این تنها رویایی بود که هیچوقت براش پیگیری صورت نگرفت.
شاید الان بگید: «چقدر خوب که پیگیرش نشدی تا ما وقتمون به بطالت نگذره.»
ولی اشتباه نکنید.
من همونیم که همه پیامای تأثیرگذارشون رو میدن من تایپ کنم و بهشدت نفوذ کلام دارم و از بچهی شیرخوار تا سالمند در انتظار وداع رو نصیحت میکنم؛ نصایح کارساز.
پس شاید بهدردت بخوره؛ تجربیاتی که بهعنوان خواهر بزرگتر یا خاله در اختیارت میذارم.
من خالهی خوبی برای خواهرزادههامم، تکیهگاه خوب برای خواهرام
و تلاشمو میکنم برای تو هم باشم.
بله، من عزتنفس بینظیری دارم و براش تلاش کردم.
قبلاً که گفتم، خواستم همیشه خودمو به همه ثابت کنم و یکی از نتایجش شد ساختن عزتنفس لایتناهی و غیرقابلوصف.
هرگز کسی نمیتونه عزتنفسم رو پایین بیاره.
چون شاید درسمو ترم آخر ارشد رها کرده باشم و دیگه تو آزمونهای وکالت دستوپا نزدم، ولی تو این موارد بهشدت مدعی هستم.
چون معتقدم مهم نیست با چه هدفی شروع کنی، برای چه هدفی بجنگی؛ گاهی مسیر زندگیت تغییر میکنه.
فیلم «آنا» که یه مدل روس بود رو دیدین؟
برای اینکه مسئول انتخاب مدل انتخابش کنه، دهها مانع سر راهش قرار دادند تا به آنا برسه. همهی اونا توسط گروه کاگابی مسکو طراحی شده بودن، ولی اون آدمی که از دنیا قافله متوجه هیچکدام از اینا نشد، نشانهها رو دنبال کرد تا به آنا رسید.
زندگی هم همینه.
گاهی خدا برای اینکه مسیر درست، متناسب با ما رو بهمون نشون بده، تمام مسیرهای درستی که ما گمان میکنیم برای ما درست است رو میبنده و با انحرافات، که میتونه آدمها باشن یا رویدادها، مسیر زندگیمون رو تغییر میده.
من ۷ سال سختی کشیدم، زحمت کشیدم، دوری از خانواده رو تحمل کردم، ولی به آرزوی بزرگم که وکالت بود نرسیدم.
اونقدر بهش چسبیدم که هربار نزدیک آزمون، غم و درد لاینفک رو تجربه کردم. کیکبار فلج کامل بدن (که با شوک اوکی شدم) و یکبار مرگ پدرم، رو تجربه کردم و به قطع یقین من هم باهاش مردم و ادم جدیدی از من متولد شد بعدا به این غم تصورنشدنی میپردازیم چون بعد گذشت ۴سال هنوز موفق به سوگواری واقعی نشدم ترجیح میدم فعلا سکوت پیشه کنم شایدم این افکار نتیجه ی اسیب ناشی از نشدن یا نرسیدنه
ولی سالیان سال باید بگذره تا ادمی حکمت غم و شادی رو درک کنع
ولی وقتی مسیر وکیل شدن رو رهاش کردم، انگار مسیرهای جدید خودشون رو واضحتر نشونم دادن.
دارم مزون میزنم معلومه که انقدر راحت بعدش اتفاق نیافتاد ۴سالی که اتفاقاش برابری میکنه با ۴۰سال رقم خورد ولی میخوام اخرشو اول بگم.
همونطور که اول گفتم، کمالگرام و حسمیکنم برندی که همیشه دنبالش بودمو با همون کیفیت پارچه و دوخت و طراحی فقط میتونه کار خودم باشه
بله شما شاهد ظهور یک پدیده ی دنیای مد هستید
به نظرم کمالگرایی اگر با عملکرد برابری کنه میتونه حرفی برای گفتن داشته باشه
پس تغییر مسیر همیشه هم به معنای شکست و نتونستن نیست
گاها فقط معجزه ایه که توزندگیتون بهش نیاز دارین
اگر حقوق رو ادامه میدادم از همه ی وکلایی که از همکلاسی هام دراومدن بی شک بهترین میشدم
عزتنفسم ناشی از عملکردمم هست.
اگر دقت کرده باشین حتی ناخواسته دارم سعی میکنم خودمو بهتون اثبات کنم که نوشته هام ارزش خوندن دارن دیگه فکر کنم جزء جداناپذیر از شخصیتم شده که مستلزم تغییره
نوشتههای من قرار نیست بر پایهی تحقیقات علمی یا نظریههای قطعی دربارهی توانایی و ناتوانی آدمها باشه؛ من فقط قراره تجربههام رو با شما به اشتراک بذارم؛ چیزهایی که خودم زندگی کردم، فهمیدم و ازشون یاد گرفتم.