سلام، ساعت ۱:۵۰ بامداد، شب قبل از عمل پلک مادرم.
همونطور که قبلاً گفته بودم، هر لحظه ممکنه از نوشتن دست بردارم. من کمالگرام و همیشه همینطور بودم. خودمو بدون کمالگرایی به یاد نمیارم.
با خودم گفتم: این چه کار اضافی لابهلای این همه مسئولیته؟ به جاش یه بازی اعتیادآور نصب کردم تا قبل خوابم چشمامو باهاش گرم کنم و دست شستم از نویسندگی.
منطقم اینه: اگر قرار نیست تمام آدمهایی که نوشتههامو میخونن تحت تأثیر بذارم، چرا اصلاً باید بنویسم؟
وقتی تصمیم گرفتم بیام و نوشتههامو پاک کنم و پیجو ببندم، بوممم! نوشتههامو ۳ نفر لایک کردن و یک نفر ازش حمایت کرده و کامنت گذاشته. دیگه از پاک کردنش منصرف شده بودم، چون مشکلم خوندن حتی یک نفر بود و شاید قضاوتش. وقتی اون تابو شکسته شده، شاید بتونم تابوهای دیگه رو هم بشکنم و از نظر یک سری افراد، نوشتههام جذاب باشه.
به هر حال، من یه اورثینکرم. شاید فکر کنی اسمهای شیک تمام اختلالات رو برداشتم تا سلیقهمو به رخ بکشم، اما نه. من از ۱۸ سالگی به صورت کاملاً ناپیوسته تحت درمان، مشاوره و درمانگر قرار گرفتم.
و تنها ناراحتیم بخاطر ناپیوستگیش بوده. انتخاب درمانگر باسواد و باتجربه هم خیلی حیاتیه. مثلاً یکی از درمانگرهای سابقم بعد فوت پدرش دچار فروپاشی شد. خب، چطوری پس میتونست منو هندل کنه بعد فروپاشی و فوت پدرم؟
بگذریم.
تحقیق کردم تا باگهامو بشناسم، چون من باید همهچیز رو بدونم؛ حتی مکالمات خصوصی بین خواهرم و شوهرش که تو گوش هم پچپچ میکنن. منطقم میگه من میتونم همهچیز رو به بهترین شکل مدیریت کنم، پس من باید در جریان باشم تا به جای شما تصمیم بهتری بگیرم، چون من بیشتر حالیمه. :)
واقعاً این منطق از کجا نشأت میگیره؟ اونا بزرگتر از منن. چی شد و از کجا بهم تلقین شد که از بقیه بهتر عمل میکنم، در حالی که قریب به ۶۸٪ مسائل خودم رو بینتیجه رها کردم؟
شاید اونقدر باهوش بودم که میدونستم کجا باید رها شن!
جالبه.
کم پیش میاد خودمو زیر سؤال ببرم.
از همین حالا چقدر با شما ندار شدم که با نظرات شما دارم خودم و منطقمو بررسی میکنم.
خودشیفتگی قطعاً نمیتونه باشه. خودشیفته نیاز به تأیید و تحسین دیگران داره، ولی واسه من متفاوته. من منتظر تأیید دیگران نمیمونم. شاید سعی کنم ارزش خودم رو اثبات کنم، اما خواستههای خودم اولویت نیستن؛ خواستهی عزیزانم اولویتن.
و کمکم با گذر عمر و بالارفتن سن دارم به این نتیجه میرسم که باید بالعکس باشه. اولویت باید اول خود شما باشید.
ما شمال ایران زندگی میکنیم و گویش گلکی داریم. مامانم از بچگی بهمون گفت: «من شه بلاره» و با بالارفتن سن، بیشتر و بیشتر به درک این جمله میرسم.
تقریباً معنیش اینه که خودت در نهایت میمونی برای خودت و خودت باید سنگینی مسئولیت زندگی خودت رو به دوش بکشی. کسی جز پدر و مادر و تا حدودی خواهر و برادر این کارو برات نمیکنه؛ تازه اگر مثل من خوششانس باشی و خواهر و برادرت صمیمیترین آدمهای زندگیت باشن.
بله، من تا دیروز رفاقتی ۱۳ ساله داشتم که از سال دوم دبیرستانم شروع شده بود و اول سال نو به این نتیجه رسیدم: هرچقدر هم نیت آدمها پاک و خالص باشه، دوست نمیتونه جزء خانواده باشه.
ولی الان اولویتم خودم و خانوادم هستیم.
دوستیها رو با سیاست باید حفظ کرد، نه صمیمیت بدون مرز. به حرفم ایمان بیارید تا از عذاب الهی در امان بمانید. حتی بعد از ۴۰ سال رفاقت، بالاخره یه جا عمیقاً از عمق اون رابطه ناامید خواهید شد.
درسته، خانوادهی شما هم میتونن باعث ناامیدی شما بشن، ولی خون احتمالاً پدیدهی عجیبیه و چون احتمالاً خون مشترک بینتون، بالاخره اون موضوع رو با خودش حلوفصل میکنه.
میگن «خون، خون ره کشنه»، یعنی اشتراک خون احتمالاً باعث جذب طرفین بهم میشه یا یه جور بخشش بیمنطق بهتون القاء میکنه.
تنها توجیهی که میتونم بیارم تقریباً همینه.
تمام تلاشم رو نکردم، اما قابل قبوله. لطفاً ازم قبول کنید، چون خودمم به دلیلش تا حالا فکر نکرده بودم.
چند صباحی قبل، بین من و خواهرم بحثی صورت گرفت که اگر دوستم بود، یک بار نه، هزار بار ارتباطم رو باهاش قطع میکردم؛ اما بالعکس، از عشق بینمون کم نشده. فرایند جالبیه.
دوست باید یک دوست بمونه. اون مخزن اسرار شما نیست. البته خیلی بستگی به شخص هم داره، ولی استثنائات تعدادشون اونقدر زیاد نیست که روی صحبت ما باشه.
دوست شما کلید حل مشکلات رو توی جیبش نداره، پس لازم نیست جزءبهجزء زندگیتون رو بدونه. نهایتش بتونه تو یه بُعدی که تجربه یا تخصص داره راهنماییتون کنه.
«اشتباهات همه رو تکرار نکنیم» ــ این با بقیه فرق داره ــ بزرگترین دروغ بشریته به خودش.
دوست، نسخهی کپیشده از شما نیست؛ هرچقدر هم که شباهت رفتاری داشته باشید.
در نهایت، اگر جایی منفعتش در گرو فروختن شما باشه، بهطور قطع، نه احتمالاً، بهطور حتم این کارو خواهد کرد.
تمام دردودلهایی که بیقضاوت گوش کرد، تمام چیزهایی که از ضعفهاتون میدونه و تمام چیزهایی که با اعتماد بهش گفتید، ممکنه یه روز طوری مورد استفاده قرار بگیرن که اگر به ضرر شما نباشه، قطعاً به نفع خودش باشه.
بحث من اصلاً تخریب دوستیها نیست؛ بحثم وقایع جامعه و زندگیه. این قانون روابطه. واسه همین راجع به مرزها کتاب مینویسن و کارگاههای آموزشی برگزار میکنن. از قدیمالایام بوده و هنوز هست. احتمالاً اگر ربات جای دوستیها رو نگیره، ادامهدار هم خواهد بود. همین الانش آدمها ترجیح میدن با هوش مصنوعی دردودل و مشورت کنن تا هوش انسانی.
شما عشقی که میتونید به کسی، بهعنوان دوست، بدید رو تا روزی که به نتیجهی اشتباهتون پی ببرید، ذخیره کنید و به کودک درونتون هدیه بدید.
شاید با این کار بتونید از خیلی آسیبهای احتمالی جلوگیری کنید. شاید نه؛ حتماً از خیلیها هم نه، از همهی آسیبهایی که ممکنه از خودتون به خودتون وارد بشه.
امیدوارم یه روز اونقدر از حس اعتماد به آدمها غنی باشید که همینجا کتابو ببندید و حس کنید مزخرفی بیش نگفتم.
ولی باور کنید به این حرفم میرسید که شما پشیمان خواهید شد از تمام الطافی که در حق آدم نیازمند به کمک و حمایت و محبت کردید؛ مگر اینکه روح بزرگی داشته باشید و انتظار جبران نداشته باشید و به این ایمان برسید که معاملهی شما با جهان هستی و خدا بوده، نه اون شخص، و این چرخه ادامه خواهد داشت تا خوبی شما توسط کسی یا کسانی دیگه جبران بشه.
من پشیمون نیستم، چون درس ارزشمندی گرفتم.
گاها بعضی انسانها همانند زالوهایی هستن که به شخص مورد نظر میچسبن تا ذخایر فرد تموم شه. و بعد به راحتی میرن دنبال قربانی بعدی . تفاوتی بین جنسیت ادمها وجود نداره در این باره اون میتونه دوست همجنستون با پاتنر جنس مخالفتون باشه.باور ندارید؟ به کسی قدرت بدین، احترام بیقیدوشرط بدین، صدتون رو بذارید از محبت و عشق و توجه سرشارشون کنید و برای مدت خیلی کوتاه کنترلش کنید نه به طوری که حس کنن دریغ کردی بذار فکر کنن تواناییشو در حال حاضر نداری از نظر روحی جسمی یا روانی یا حتی مالی تا متقابلاً عملکردشون رو ببینید.
از نظر من که تو همهی این روابط باخت دادم، بردم تو زود شناختن آدمها بود؛ چون من لطفمو، محبتمو قسطی نکردم. همشو یهجا پرداخت کردم. آدمها رو سیراب از محبتم کردم تا نتیجه زودتر برام شفاف شه. نیازی نبود سالیان سال اطرافم رو زیر نظر بگیرم؛ در کوتاهترین زمان ممکن به شناخت میرسیدم.
شاید از نظر شما منطقی نباشه، ولی از نظر من آدمی که قدر محبت تو رو امروز ندونه، فردا هم نخواهد دانست.
اینو گفتم که اگر از این قبیل انسانها آسیب دیدین یا ناامید شدین، امیدوار باشین که در نهایت شما برنده بودین.
شما زمانتون رو بردید.
میتونستید ۱۰ سال بعد بفهمید یا هیچوقت نفهمید، ولی امروز فهمیدید.
چه چیزی ارزشمند تر از وقت و انرژی شماست؟
و زمان، ارزشمندترین دارایی انسانه.