با تکان شدیدی سرم به پنجره هواپیما میخورد و چشم باز میکنم.زن چاقی در ردیف سه تایی سمت راست، زانوهای فرورفته اش در صندلی جلو را ماساژ میدهد و چنگی به صورتش میزند.
ایستادن چندنفر،شلوغی و تکانی دیگر.هنزفری را با شدت از گوشم میکشم.
از پیر لاجون کنارم میپرسم: 《چیشده؟》. فقط زیرلب تکرار میکند:《 مهتاج دارم میام》. لابلای پرحرفی هایش فهمیده بودم زنش است و۷ سال پیش مرده.
بلند میشوم و دست مهمانداری که درحال رد شدن است، را میکشم:《اقا چخبره اینجا؟؟》. رنگش زردشده.دستش را که ول نمیکنم، همانجا خم میشود و بالا میاورد. پیرمرد یکدفعه ازجا میپردو بدون توجه به مهمانداری که میخواهد برش گرداند،میکروفن جلوی کابین را برمیدارد:《این ۲۰ دقه ی باقیمونده رو باعزیزایی که کنارتونن حرف بزنیدو..》 و چندبیت شعرمسخره ای میخواند که اگر خودش نمیگفت هم میفهمیدم معلم ادبیات بوده است.
چشمم به کیف پولش روی صندلیست ک موقع بلندشدن ازجیبش افتاد.با نیم نگاهی به شلوغی، ان را توی کوله ام میچپانم.
ب قول خودش، خداروزی هرکس را میدهد. روزیم است دیگر.
حرفهای خلبان،جیغ وگریه،بوی نم،عرق و استفراغ گلویم را پرمیکند.
پیرمرد برمیگردد و میکروفن را یک مرد کت شلوارطوسی که گفت روانشناس است برمیدارد:
《زندگی در لحظه ست من میخوام بهتربن فنجان چای خودمو بخورم و کتابی ک همرامه رو حتی شده یک سطرش رو بالذت بخونم.
هر کس خودش تصمیم میگیره چیو تجربه کنه.لذت یا فکر به اینده و زوال.》
حرفهایش از لذت زندگی، فقط مهلا را به یادم میاورد و چیزدیگری دستگیرم نمیشود.سیبیلم را میجوم و حواسم به پیرمردست که ده باره وسایلش را زیرورو میکند.
انگار که بازیست و خوششان آمده این بار دخترجوانی میکروفن را برمیدارد:《 من میگم بیاین بخوابیم که نترسیم.هرکسم خابش نمیبره من قرص دارم بیادبگیره.》
گریه بچه پشت سری، عصبی ترم کرده.دو دل به پیرمرد که باردیگر بلند شده نگاه میکنم. کیف بزرگش پشت صندلی میوفتد.زن پشتی میگوید:《
چته اقا چرا نمیشینی؟》پیرمرد میگوید: 《کیف پولم نیسش.》زن جیغ میکشد:《
پولو واس قبرت میخای؟ دبگیر بشین دیگ.》
پس این خرفت پول دوست هم مطمئن است چیزی نمیشود.
حالا پسش دهم که چه؟ امروز نمیرد فردا میمیرد. این، پول کفنش را هم جواب نیست.
لرزان درحال گشتن است.پوزخند میزنم. بی کفن که نمی ماند. بجایش یک دست لباس درست حسابی برای مهلا میگیرم.اصلا برایم افت دارد ک دست خالی ببینتم.
اخوندی میکروفن را برمیدارد:《امام علی میفرماید
شما چون مسافران درراهید.که در این دنیا فرمان کوچ داده شده اید.
زندگی همینه.همگی مسافریم و مقصد ..》
با تکان شدیدی، افتادن چمدانها و جیغ مردم حرفش نصفه میماند.
سه چهار دقیقه و شاید هم کمتر مانده.نگاهم به پیر خسیس است که یکدفعه دست از گشتن میکشد و او هم ازته دل زار میزند.دلم میسوزد.جهنم و ضرر.لباس نمیگیرم.
روی شانه ی پیرمرد میزنم:《بیا حاجی کیفت افتاده بود این بغل.》کیف را میقاپد.عکسی کهنه را با هول بیرون میکشد و کیف را پرت میکند.چندین باربوسش میکند و روی قلبش میگذارد
همین؟مات میمانم.پس پولها چی؟تراول هازیر پایمان پخش شده.جیغ و گریه و دعا گوشم را پرمیکند.یعنی واقعا بی آنکه مهلارا ببینم تمام میشود؟
حتی عکسی از مهلا همراهم نیست.چشمم را میبندم و با لباس جدیدی ک میخواستم برایش بگیرم، تصورش میکنم...
نویسنده و داستان سرا: فاطمه اخترانی
