چهره آسمان

آسمان، چهره بسیار زیبایی داره. وقتی ستاره ها، کهکشان راه شیری، ماه و خورشید و خیلی چیزها باشند، چهره زیبای آسمان، به وجود می آیند.

ولی متاسفانه، این چهره فقط در بیابان ها دیده میشه.

قبل اینکه دود سیاه به وجود بیاد، یعنی خیلی سالها پیش، همه این چهره را در همه جا می دیدند.

اما حالا، دود سیاه، توسط انسان ایجاد شده و چهره زیبای آسمان را پوشانده. آسمان غمگین است.

ابرها، ستاره ها، خورشید و ماه، همه و همه بسیار ناراحت هستند که دیگر هیچ کس نمی تواند چهره آسمان را تماشا کند.

البته ابرها، گاهی اوقات، آنقدر ناراحت میشوند که گریه میکنند. کمی از دود های سیاه، با دیدن گریه ابرها، دلشان به رحم می آید و میروند. یا شاید، از بین میروند.

گاهی اوقات، ابرها عصبانی میشوند و با هم دعوا میکنند و بعضی از دودها، میروند.

باد، عصبانی و طوفانی میشود و دودها را میبرد.

اما چند نفر هستند که واکنش نشان نمی دهند؛ یعنی درونگرا هستند.

مثل ستاره ها، خورشید، ماه، خود آسمان و خیلی های دیگر. من یک بار توانستم کمی از زیبایی چهره آسمان در شب را ببینم. خیلی عجیب بود.

ای کاش به جای اینکه فقط دو یا سه تا ستاره بتوانیم ببینیم، همه زیبایی های چهره اسمان را بتوانیم ببینیم.