همیشه دلم میخواست یه خانواده ۶ نفره داشتم و توی خونه با نورگیر خیلی خوب توی شمال نزدیک دریا زندگی کنم. میخواستم از پنجره، دریایی صاف و آبی رو به رویم را تماشا کنم. غروب و طلوع خورشید را تماشا کنم.
یا اینکه توی مشهد زندگی میکردم و هر روز به حرم میرفتم.
دلم میخواست، اصلا شب وجود نداشت و فقط صبح بود چون شب برای من به دلیل تاریکیش دلگیره.
دلم میخواست یه زندگی پر از آرامش و بدون هیچ مشکلی داشته باشم.
همیشه از مرگ عزیزان میترسیدم و دلم نمیخواست رفتن همیشگی عزیزانم را ببینم...
ولی بعد رفتن پدربزرگم، فهمیدم خداوند به همه انسانها صبر میده.
با وجود تمام مشکلات کوچک و ساده زندگیم، فهمیدم امید و صبوری و تلاش، باعث زندگی بهتر میشه. فهمیدم توی زندگی همه مشکلات و شکست ها وجود داره.
ولی، من خودم رو خوشبخت ترین آدم دنیا میدونم. چون سلامتی کاملی دارم، شیعه هستم، شاید خیلی ثروتمند نباشم، اما با این حال فقیر هم نیستم. آرامش هم دارم. فقط گاهی اوقات، مشکلات کوچکی پیش میاد.
مشکلاتی که من رو در برابر مشکلات بزرگتر صبور میکنه.
البته من آدم صبوری نیستم، ولی میدونم نتیجه صبوری و تلاش در برابر همه سختی ها، آرامش و موفقیت هست.
کرونا هنوز نرفته ولی من امید دارم که همین امسال کرونا میره.
اصلا، به نظرم، معنای زندگی اینکه تلاش کردن و صبور بودن در برابر سختی ها و شکست ها، کار و امید و برداشتن موانع. تلاش برای زندگی بهتر، تلاش برای عاقبت بخیری. تلاش برای آرامش. زندگی برای من، با وجود تمام مشکلاتش، شیرینه.
میدونم یه روزی به آرامش دست پیدا میکنم. هر چند که من زندگی پر آرامشی دارم ولی میدونم اخرش هم آرامشه.
من واقعا خوشحالم از این که خوشبختم.
امیدوارم همه انسانها خوشبخت و عاقبت بخیر باشند.
