ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه واحد
فاطمه واحدنویسنده کوچک، الآن چهارده سالمه و یکی از بزرگترین رویاهام اینکه در آینده، یک نویسنده موفق بشم
فاطمه واحد
فاطمه واحد
خواندن ۷ دقیقه·۴ سال پیش

در جستجوی هونل

قسمت یازدهم
پاری به اطرافش نگاه کرد تا ببیند چگونه باید خانواده کریمی را پیدا کند. اما هیچ فکری به ذهنش نرسید.
کاروم ها بعضی جاها سرگردان بودند و بعضی از آدمها را می گرفتند. آنها هر کدام وظایف متفاوتی داشتند. مردم در حال مهاجرت بودند. می خواستند به دورترین جای کره زمین بروند تا دست کاروم ها به آنها نرسد.
پاری با دیدن این صحنه ها آهی کشید و گفت:« یعنی میتونم این وضعیت نفرت انگیز و بد رو از روی کره زمین جمع کنم؟... نمیشه نتونم. باید بتونم. هیچکس دیگه ای هیچ کاری نمیکنه! این منم که باید یک کاری بکنم. باید از زیر بار ظلم بریم بیرون!»
پاری تصمیم گرفت پرس و جو کند. تنها راه پیدا کردن خانواده کریمی همین بود. پاری، از همه مغازه ها، هتل ها و اینجور جاها پرسید که خانواده ای مثل خانواده کریمی به آنجا آمدند یا نه.
اما همه می گفتند همچین خانواده ای را ندیدند. شاید هم وقتی دیدند لایه مخصوص کاروم ها از بین رفته، به خانه برگشتند! ولی نه! آنها هرگز پاری و پارینو را ول نمی‌کردند. پاری سردرگم بود. آنها کجا بودند؟ او امیدوار بود که کاروم ها آنها را زندانی نکرده باشند. پاری باید هر چه سریعتر کاری میکرد. کاروم ها همچنان در حال تلاش بودند که دوباره روی آن کشور لایه مخصوص خودشان را درست کنند. ولی پاری نمی دانست چه کار کند. او با خستگی و ناامیدی روی یک سنگ بزرگ نشست. ناگهان صدای ضعیف و آرامی شنید:« پاری! پاری! ما اینجا هستیم! منم!»
صدایش شبیه صدای خانم کریمی بود. پاری با تعجب به اطرافش نگاه کرد. اما هیچکس نبود. فقط مردم داشتند کار خودشان را می کردند.
همان صدا گفت:« ما این پایین هستیم! روی زمین! ببین!... نه اونور نه! سمت... سمت راستت!»
پاری به سمت راستش روی زمین نگاه کرد. ناگهان خانواده کریمی را دید که کوچیک شدند. یعنی اندازه آدم کوچولو ها.
پاری با تعجب پرسید:« چرا شما کوچک شدین؟»
آقای کریمی گفت:« یه کاروم جوان، اشتباهاً ما رو با جادویش کوچک کرد. می خواست ما رو بکشه! ما هم از فرصت استفاده و سریع فرار کردیم. ببینم، تو نمیتونی ما رو دوباره بزرگ کنی؟ جادویت چقدره؟»
خانم کریمی با تعجب گفت:« وای خدای من! تا حالا دقت نکرده بودم. تو بال داری! یک جفت بال صورتی!»
پاری ماجرای خودش را از آنجا که به سرزمین کرم های شب تاب رفته بود را تعریف کرد تا آن موقع. بعد گفت:« خب من نمیدونم. مطمئن نیستم که بتونم. اونقدر ها هم بلد نیستم. ولی امتحان میکنم.» پاری هر چه قدر سعی کرد نتوانست آنها را دوباره بزرگ کند. او گفت:« باید بریم پیش پری جادوگر توی سرزمین مان. نگران نباشید. من کلید سرزمین مان را دارم.»
ناگهان یک کاروم دید که پاری دارد با آنها حرف میزند. او خانواده کریمی را هم دید و ناگهان با چنگال های پاهایش خانواده کریمی را گرفت و رفت. پاری با عصبانیت کاروم را تعقیب کرد و گفت:« اونها رو ول کن!»
پاری در آسمان دنبال کاروم پرواز میکرد. او کنار کاروم رفت تا خانواده کریمی را بگیرد اما کاروم نمی گذاشت. پاری با کاروم محکم برخورد کرد و با او جنگید. ناگهان کاروم که دیگه کلافه شده بود، با دستان سیاهش نور سیاهی ایجاد و به سمت پاری پرتاب کرد. ناگهان پاری تا نزدیک زمین سقوط کرد اما قبل اینکه به زمین برخورد کند، پرواز کرد و به آسمان رفت. سرعتش خیلی کم شده بود و او نمی توانست به کاروم برسد. او تقریبا دور شده بود. با این حال پاری تعقیبش کرد. او حتی سعی کرد با جادویش کاروم را بگیرد اما جادویش خیلی ضعیف شده بود. پاری بدون اینکه کاروم او را دوباره ببیند، تعقیبش کرد. ناگهان کاروم بر روی زمینی که پر از کاروم بود فرود آمد. پاری هم یواشکی فرود آمد. او پشت یک سنگ پنهان شد.
آنجا در واقع پایگاه و کمپ چند کاروم بود. کاروم ها آنجا داشتند کار میکردند و راه می رفتند. یک کاروم، خانواده کریمی را دوباره به اندازه قبلی شان برگرداند. بعد آنها را به یک قفس شبیه قفس های باغ وحش اما کمی کوچکتر برد. قفس، چسبیده به قفس های شبیهش بود. در همه آن قفس ها چند انسان زندانی شده بود.
پاری وقتی دید که پشت سنگ هم امن نیست، در بوته بزرگ پشت سرش پنهان شد. بعد صبر کرد تا شب بشه.
وقتی نیمه شب از راه رسید و همه به کمپ های خودشان برگشتند، پاری به آرامی از داخل بوته بیرون آمد و پاورچین پاورچین آنجا راه رفت. او نمی دانست باید چگونه خانواده کریمی و بقیه آدمها را نجات دهد. کلید قفس ها باید حتما در یکی از آن کمپ ها می بود.

پاری اول به سمت قفس آدمها پیش خانواده کریمی رفت. خانواده کریمی از دیدن پاری خوشحال شدند.
خانم کریمی گفت:« این همه مدت کجا بودی؟ تو و پارینو؟»
- فعلا وقتی برای توضیح ندارم، میخوام کلید این قفس ها رو پیدا کنم. شما میدونید کجاست؟
آقای کریمی گفت:« نه.»
یک زن در قفس سمت چپ، گفت:« من میدونم. یعنی دیروز فهمیدم البته راهش کلید نیست بلکه جادوی سیاه است که فقط کاروم ها و بعضی جادوگرها بلدند. شما باید برید پیش یک جادوگر که بهتون این جادو رو یاد بده.»
پاری با ناراحتی گفت:« ولی... ولی من این جادو رو دوست ندارم. همچنین من نمیتونم. یعنی ما پری ها نمیتونیم چون این جادو برای بدن ما ضرر داره و باعث یک بیماری خطرناک میشه.»
زن گفت:« خب پس چاره ای نیست. مجبورید همینجا بمونید.»
پاری گفت:« نه! من...میرم.... یعنی مجبورم. اگرچه این جادو رو به خاطر بد بودنش دوست ندارم و همچنین به بدنم آسیب میرسه اما.... اما میرم.»
خانم کریمی با ناراحتی گفت:« ولی نه پاری! مگه نگفتی پری ها نباید این جادو رو یاد بگیرن؟!»
-میدونم... اما من نمیتونم بذارم شماها اینجا بمونید.
پاری به زن غریبه گفت:« خب، کدوم جادوگر میتونه بهم یاد بده؟!»
زن گفت:« یه جادوگر هست که خیلی تو کارش ماهره. ولی اون به هر کسی یاد نمیده. او فقط به موجودات شجاع با اعتماد به نفس خوب یاد میده. از صحبت هات میفهمه این دو ویژگی رو‌ داری یا نه. اسمش تارانیا است.البته اسمش اسم جادوگری است. جادوگرها علاوه بر اسمهای عادی شان، اسمهای جادوگری هم دارند. تارانیا، نزدیک همینجاس. اگه کاروم ها بفهمن، حتما او را نابود میکنن. این کوه را می بینید؟»
زن، به یک کوهی مرتفع در جنگل نزدیک کمپ کاروم ها قرار داشت.
پاری گفت:« آره.»
زن ادامه داد:« تارا، در یک غار توی این کوه است. البته غارهای زیادی داره و تو باید بتونی تشخیص بدی کدوم شونه. همه دروازه غارها، قفلن و البته دکمه های جادویی دارن. اگه تا دو بار، اشتباه بزنی، کوه زنده میشه و دو دست ازش در میاد و تو رو میگیره و روی زمین میگذارتت. اون وقت دیگه هرگز نمیتونی اونجا بری.»
- وای! ولی... چجوری غار درست رو تشخیص بدم؟!
- من فقط یه راهنمایی میتونم بکنم چون اطلاعاتم کمن. کنار هر غار، یه اشکالی هست. تو باید تشخیص بدی که اون اشکال، مربوط به جادوی سیاه هستن. نگران نباش. همه حتی کسایی که این جادو رو بلد نیستن بالاخره میتونن با دیدن این اشکال تشخیص بدن مربوط به جادوی سیاهن. ولی یکم سخته. خب میتونی بری. موفق باشی.»
پاری، به زن لبخند زد و گفت:« ممنون.»
پاری به کوه نگاهی آمیخته با کمی ترس و کمی امید، انداخت. بعد دوباره نگاهی به خانواده کریمی و زن غریبه انداخت.
پاری قبل اینکه بره، به زن گفت:« راستی، اسمت چیه؟!»
زن گفت:« اسم اصلیم کارن است. توی ترکیه به دنیا اومدم ولی در همان دوران نوزادی، به ایران اومدم و همونجا موندم چون مادربزرگم ایرانی بود و مریض. حالا که مادربزرگم مرده، بعد ۳۶ سال به ترکیه برگشتم. ضمنا... من فقط این رازم رو برای شما فاش میکنم‌. اینکه من یک جادوگرم. اسم جادوگریم، بارالا است.»
پاری لبخند زد و گفت:« خب، خداحافظ.»
و به سمت کوه پرواز کرد‌. البته به سختی از جایش بلند شد. به سختی هم پرواز کرد. بعد اینکه کاروم بهش جادوی سیاه پرت کرده بود، ضعیف شده بود. پاری می دانست که به بیماری جادوی سیاه مبتلا شده اما بلد نبود چطور ازش استفاده کنه.
پاری بالاخره به کوه رسید. هوا آن بالا. حسابی سرد و برفی بود. برف با سرعت زیادی می بارید و باد با وجود یواش بودنش، حسابی سرد بود.
پاری روی صخره های پر از برف، با لرز، ایستاد. او همان موقع، غارها را دید که به صورت متوالی، در کوه، قرار داشتند و فاصله کمی بینشان بود.
دروازه هایشان، میله هایی بنفش رنگ داشتند.
سمت چپ، ۵ اشکال و سمت راست یک دکمه آبی پر رنگ داشتند.
پاری نمی دانست میتونه موفق بشه یا نه اما اگر موفق میشد و حتی اگر تارانیا هم بهش یاد میداد، بیماری پاری حسابی بدتر میشد. ولی پاری مجبور بود. او می دانست که دیگه خیلی زنده نمی ماند و بخاطر همین خیلی ناراحت بود. حالا داشت با احساس ترسش می جنگید و سعی میکرد قدمی به سوی یک غار بردارد..

۲
۰
فاطمه واحد
فاطمه واحد
نویسنده کوچک، الآن چهارده سالمه و یکی از بزرگترین رویاهام اینکه در آینده، یک نویسنده موفق بشم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید