ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه واحد
فاطمه واحدنویسنده کوچک، الآن چهارده سالمه و یکی از بزرگترین رویاهام اینکه در آینده، یک نویسنده موفق بشم
فاطمه واحد
فاطمه واحد
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

در جستجوی هونل

قسمت پنجم
کاروم ها نمی توانستند داخل قطار شوند. آنها، میخواستند شیشه های قطار را بشکنند.

پارینو با نگرانی گفت:« خب! حالا چیکار کنیم؟! الان کاروم ها وارد قطار میشن و ما را از بین می برند.»

- آره! ما هم که جادویمان آنقدر زیاد نیست که بتوانیم خودمان را از این وضعیت نجات بدهیم... اما من همین الان یک فکری به ذهنم رسید! چطوره بریم سراغ راننده قطار و بهش بگیم که سریع حرکت کنه. اینجوری کاروم ها خیلی نمیتونن شیشه ها رو بشکنن.

- خب فکر خوبیه. به شرطی که راننده حرفمان را گوش کنه.

آنها سریع به اتاق راننده قطار رفتند. البته درش قبلا بسته بود اما در آن شرایط، باز شده بود.

پاری به راننده گفت:« ببخشید آقا! لطفا سریع حرکت کنید که کاروم ها نتوانند شیشه ها را بشکنند و داخل شوند!»

راننده با تعجب گفت:« What?! What did you say? Please speak English.» ( چی؟! چی گفتید؟ لطفا انگلیسی صحبت کنید.)

پاری با ناراحتی گفت:« وای! اصلا حواسم به این موضوع نبود که او خارجی است و فارسی بلد نیست. دیگه خیلی وقت نداریم! نگاه کن! ببین چقدر کاروم جلوی این شیشه رو گرفته! الان دیگه شیشه میشکنه!»

-باید سریع بریم خانم یا آقای کریمی رو بیاریم!

پاری، آقای کریمی را هم آورد و به او گفت که آن جملات را به انگلیسی بگوید.

راننده گفت:« Do you call them karum? Unfortunately, I can not do this anyway. It's dangerous. Because these strange creatures have ruined the train a bit.» ( شما به آنها کاروم می گویید؟ به هر حال، متاسفانه من نمیتوانم این کار را کنم. این کار خطرناک است. چون این موجودات عجیب قطار را کمی خراب کرده اند.)

- please do it! Nothing bad happens! We do not have much time!

( لطفا انجامش بدید! هیچ اتفاقی نمی افتد! ما خیلی وقت نداریم!)

راننده به ناچار قبول کرد. قطار به سختی حرکت کرد. حالا کاروم ها به سختی می توانستند شیشه ها را بشکنند. بعضی از کاروم ها در راه، یه تیرهای برق یا درختان برخورد می کردند و چند دقیقه ای گیج می شدند و در هوا می ماندند.

قطار خیلی سریع بود و راننده هر کاری می کرد نمی توانست ترمز کند.

خانم کریمی با نگرانی گفت:« قطار حسابی خراب شده! امیدوارم از ریل خارج نشه!»

بالاخره بعد چند دقیقه، پاری با جادوی کمش قطار را متوقف کرد. راننده با دیدن این صحنه، تعجب کرد اما چیزی نگفت. به اندازه کافی، از آن موجودات عجیب یعنی کاروم ها تعجب کرده بود.

کاروم ها هم جلوی شیشه ها بودن و هم روی سقف. اگه مسافران، از قطار خارج می شدند، کاروم ها آن ها را می دیدند.

پارینو با ناراحتی گفت:« دیگه کارمان تمام شد! مگه نه؟»

-نه! معلومه که نه! اگه از در اتاق راننده قطار، از قطار سریع بیرون برویم، کاروم ها شاید نتوانند ما را ببینند. چاره دیگری نداریم.
همگی، از قطار سریع خارج شدند و با تمام سرعت دویدند. کمی که از قطار دور شدند، ایستادند‌.
مسافران، به ناچار ریل قطار را دنبال کردند و هر کدام به ایستگاه مورد نظر خودشان رسیدند‌.
پارینو با ناراحتی گفت:« اگه بال داشتم، کل راه را پرواز میکردم. آخه چرا یه پری اونم یه پری باید پیاده به یه شهر بره؟!»
آقای کریمی گفت:« نگران نباشید. راننده میگه که بخش خیلی زیادی از راه را آمدیم. تا استانبول، فقط یک کیلومتر مونده.»
همگی به همراه راننده ریل قطار را دنبال کردند.
وسط راه، پاری بین درختان، یک کلبه عجیب و کوچک را دید. ناگهان پاری و پارینو و بعد بقیه، در آن قسمت ناپدید و در کلبه ظاهر شدند.
پارینو با تعجب گفت:« الان چه اتفاقی افتاد؟!»
ناگهان یک زن عجیب و غریب ظاهر شد و گفت:« دوست داری بدونی؟! برات توضیح میدم پری کوچولو!!»

۲
۰
فاطمه واحد
فاطمه واحد
نویسنده کوچک، الآن چهارده سالمه و یکی از بزرگترین رویاهام اینکه در آینده، یک نویسنده موفق بشم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید