نمیدانم شما هم مثل من فکر میکنید یا نه، اما من واقعاً نمیتوانم از خانوادهام پول بگیرم.
منطق خودم همیشه این بوده که خانواده تا وقتی فرزند به سن قانونی برسد، باید خرجش را بدهد و بعد از آن، هر آدمی باید بتواند روی پای خودش بایستد.
نمیدانم این طرز فکر درست است یا نه.
شاید حتی اشتباه باشد.
میدانم در ایران زندگی میکنیم و خیلی از خانوادهها و آدمها نگاه متفاوتی به این موضوع دارند، اما منطق من اینطور کار میکند.
حالا دو ماه است که بیکارم.
تقریباً به هر جایی که فکرش را بکنید برای مصاحبه رفتهام؛ از کارهای اداری گرفته تا تولید.
اما هنوز کاری پیدا نکردهام.
گاهی حتی گفتنِ «صد هزار تومان برای بسته اینترنت میخواهم» برایم سخت است. شاید برای خیلیها مبلغ زیادی نباشد، اما برای من فقط پول نیست؛ حسِ وابسته بودن است. حس اینکه نمیتوانم حتی از پس نیازهای کوچک خودم بربیایم.
بیپولی واقعاً سخت است.
شاید پول بهتنهایی خوشبختی نیاورد، اما میتواند آرامش بیاورد. نه پول زیاد، نه ثروت، نه زندگی تجملاتی.
فقط آنقدر که بتوانم کارم را راه بیندازم.
خرج خودم را بدهم.
برای نیازهای سادهام از کسی پول نخواهم.
و احساس نکنم سربار کسی هستم.
گاهی واقعاً گیج میشوم و نمیدانم این وضعیت قرار است تا کی ادامه داشته باشد.
من معمولاً از کسی التماس نمیکنم.
از کسی خواهش نمیکنم.
فقط از خدا میخواهم اگر قرار است کسی نجاتم بدهد، خودش باشد.
نه اینکه یکباره زندگیام را تغییر دهد؛
فقط شاید یک در را باز کند.
یک فرصت.
یک کار.
یک شروع.
شاید همین برای نجات دادن یک آدم کافی باشد.