واقعاً راست میگن که گاهی وقتی از آدمها فاصله میگیری، کمتر حرف میزنی و وارد هر رابطه و دوستیای نمیشی، زندگی آرامتر میشه؟
من خودم دارم این روزها جوابش رو تجربه میکنم.
از وقتی از بعضی آدمها و محیطهایی که باعث میشدن همیشه بترسم، خسته باشم، ذهنم درگیر باشه و مدام احساس آسیب و ضرر کنم فاصله گرفتم، حس میکنم زندگیام دوباره داره نفس میکشه.
وقتی در محیطی کار میکنم که آرامتره، کسی مدام باهام رقابت نمیکنه و خبری از حاشیه و درگیری نیست، تازه میفهمم چقدر آرامش میتونه برای آدم باارزش باشه.
شاید قبلاً فکر میکردم برای خوشحال بودن باید اتفاق بزرگی بیفته.
اما حالا دارم یاد میگیرم گاهی یک روز آرام، یک محیط امن و چند ساعت بدون استرس، خودش یک اتفاق بزرگه.
از طرف دیگه، وقتی تصمیم گرفتم هر روز بابت چیزهای کوچک زندگی شکرگزار باشم، حتی بابت چیزهایی که قبلاً اصلاً به چشمم نمیاومدن، حس میکنم نگاهم به زندگی تغییر کرده.
بیشتر از قبل حضور خدا رو در زندگیام حس میکنم.
حس میکنم هوام رو داره و حتی وقتی خودم نمیدونم قدم بعدی چیه، یک جایی مراقبمه.
این روزها سعی میکنم وقتم رو بیشتر صرف چیزهایی کنم که به من چیزی اضافه میکنن؛ فیلمها و کلیپهای هدفمند ببینم، کتاب بخونم، برای آیندهام هدف داشته باشم و به جای غرق شدن در فکرهای بیفایده، روی ساختن خودم تمرکز کنم.
نمیدونم آینده دقیقاً چه شکلی خواهد بود.
اما امیدوارم یک روز برگردم و ببینم تمام این قدمهای کوچک، من رو به جایی رسوندن که حتی تصورش رو هم نمیکردم.
به امید روزی که بهترین و بزرگترین اتفاقات زندگیمون رو تجربه کنیم. 🤍
و در آخر...
از اینکه اینجا هستید، نوشتههام رو میخونید و با لایکهاتون بهم انرژی میدید، از تکتکتون ممنونم.
شاید ندونید، اما همین همراهیهای کوچک برای من خیلی باارزشه.