او صبحها بیدار میشد، نه با انگیزه، نه با امید؛ فقط با یک لیست ناتمام از چیزهایی که قرار بود «زندگیاش را عوض کنند». موسیقی، نقاشی، زبان، باشگاه… اسمهای قشنگی داشتند، انگار هرکدام قرار بود یک در تازه باز کنند.
اما درها عجیب بودند. باز میشدند، اما پشتشان چیزی نبود که انتظارش را داشت. یا اگر هم بود، او زود خسته میشد از ایستادن جلویشان.
گیتار یک روز وسط اتاق میافتاد، بیصدا. دفتر طراحی هنوز بوی شروع میداد، نه ادامه. اپلیکیشن زبان روی گوشی هر بار باز میشد، دقیقاً از همان جایی که دفعه قبل رها شده بود. انگار زمان هیچوقت جلو نمیرفت، فقط تکرار میشد.
شب که میشد، یک چیز مشترک باقی میماند: حسِ نرسیدن.
نه اینکه کاری نکرده باشد… اتفاقاً همیشه در حال شروع کردن بود. مشکل اینجا بود که هیچچیز به «تمام شدن» نمیرسید. و همین ناتمامها، کمکم روی هم جمع میشدند و از آدم سنگینتر میشدند.
گاهی به سقف نگاه میکرد و میپرسید:
قرار است تا کی ادامه داشته باشد؟
پاسخی نمیآمد. فقط روز بعد میآمد، شبیه دیروز، با کمی تفاوت در نور.
و عجیب این بود که هیچکس از بیرون نمیفهمید این روزها چقدر شبیه هماند. فقط خودش بود که میدانست دارد در یک مسیر نامرئی راه میرود؛ مسیری که نه شروعش معلوم است، نه مقصدش.