تصمیم گرفتم یک اسم جدید برای خودم انتخاب کنم.
نه از روی ناراحتی از اسم قبلیام و نه برای اینکه بخواهم به کسی توهین کنم. فقط همیشه احساس میکردم بعضی اسمها برای آدم بار و سنگینی خاصی دارند؛ اسمهایی که شاید از کودکی با انتظارها و قضاوتهای مختلف همراه میشوند.
دلم یک اسم میخواهد که فقط متعلق به خودم باشد.
یک اسم خاص. یک اسم که وقتی صدایش میکنم، حس کنم دارم یک فصل جدید از زندگیام را شروع میکنم.
شاید اسم بهتنهایی زندگی آدم را تغییر ندهد، اما گاهی همین تغییر کوچک میتواند به آدم حس شروع دوباره بدهد.
مدتی است برای خودم یک کار دیگر هم انجام دادهام.
روی یک تکه کاغذ، پنج هدف خیلی کوچک و ساده نوشتم و با خودم قرار گذاشتم تا یک ماه برای انجام دادنشان تلاش کنم.
همین هدفهای کوچک، بیشتر از چیزی که فکر میکردم روی من تأثیر گذاشتند.
ذهنم آرامتر شده. فکرهای اضافیام کمتر شده. دغدغههایی که قبلاً تمام روز در سرم میچرخیدند، حالا خیلی کمرنگتر شدهاند.
شاید لازم نیست همیشه یک اتفاق بزرگ زندگی آدم را تغییر بدهد.
گاهی پنج هدف کوچک کافی است.
دارم یاد میگیرم بیشتر روی خودم تمرکز کنم.
حتی اگر شرایط مالی سخت باشد. حتی اگر کمکخرج خانواده باشم. حتی اگر بقیه چیزهایی داشته باشند که من ندارم.
اول باید خودم را بسازم. باید روی مشکلات خودم کار کنم. باید یاد بگیرم زندگی خودم را با زندگی دیگران مقایسه نکنم.
دیگر نمیخواهم تمام عمرم نگران این باشم که چه کسی چه میگوید یا چه کسی چه تجربهای دارد.
اشتباه کن.
هرچقدر لازم است اشتباه کن.
از این شاخه به آن شاخه بپر، اگر لازم است.
شاید همین شاخههای مختلف، کمکم به تو کمک کنند بفهمی کدام مسیر واقعاً برای توست.
قرار نیست همه از همان اول مسیرشان را بدانند.
من هم هنوز دقیقاً نمیدانم چه میخواهم.
اما یک چیز را میدانم:
دارم خودم را پیدا میکنم.
و عجیب است که هر بار میآیم اینجا و اتفاقاتی را که برایم افتاده مینویسم، احساس میکنم چیزی از سنگینی ذهنم کم میشود.
انگار بخشی از خودم را روی این صفحه جا میگذارم و سبکتر برمیگردم.
امیدوارم نوشتههای من برای شما هم همین حس را داشته باشند.
امیدوارم اگر روز سختی دارید، اینجا چند دقیقه حالتان را بهتر کند.
امیدوارم زندگی همهمان پر از آرامش، شادی و رزق و روزی باشد.
من کاری به جنگ و اتفاقات تلخ دنیا ندارم.
فقط یک حس عجیبی درونم هست که نمیگذارد آینده را کاملاً منفی ببینم.
انگار هر بار که به آینده فکر میکنم، تصویر چیزهای خوب جلوی چشمم میآید.
نمیدانم چرا.
شاید فقط امید باشد.
اما فعلاً میخواهم به همین امید تکیه کنم.
چون من هنوز خدا را دارم.
و شاید همین برای شروع دوباره کافی باشد. 🤍