ویرگول
ورودثبت نام
اتاق فکر من
اتاق فکر من
اتاق فکر من
اتاق فکر من
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

دوباره نقطه صفر

خیلی خوشحال بودم که بالاخره کار پیدا کردم.

بعد از دو ماه بیکاری، فکر می‌کردم بالاخره قرار است یک اتفاق خوب بیفتد. فکر می‌کردم شاید این شروع دوباره‌ای باشد برای اینکه روی پای خودم بایستم.

اما فردای همان روز به من گفتند باید کار حسابداری و فروشندگی هم انجام بدهم.

من هیچ‌کدام را بلد نبودم.

از همان روز اول هم گفته بودم که بلد نیستم و نیاز به آموزش دارم و آن‌ها قبول کرده بودند.

اما وقتی دیدند واقعاً بلد نیستم و برای یاد گرفتن نیاز به زمان و آموزش دارم، گفتند دیگر نیا.

و دوباره رسیدم به همان نقطه صفر.

نمی‌دانم چرا این‌قدر سخت است.

خیلی بد است وقتی فکر می‌کنی هیچ استعداد خاصی نداری، خلاقیت خاصی نداری و حتی یک مهارت مشخص هم نداری که بتوانی با آن خودت را جلو ببری.

دلم می‌خواست یک سیستم در ذهنم داشتم که خودم را با آن ارتقا می‌دادم؛ نرم‌افزار یاد می‌گرفتم، حرفه‌ای می‌شدم و کم‌کم جای خودم را پیدا می‌کردم.

اما فعلاً انگار فقط باید بدوم و پول جمع کنم؛ تا می‌آیم چیزی برای خودم بخرم، قیمتش چند برابر شده.

گاهی فقط می‌مانم و از خدا می‌پرسم:

«من چه گناهی کردم؟»

من حتی به نظافت در شرکت‌ها هم راضی بودم، فقط می‌خواستم یک کار داشته باشم، درآمد داشته باشم و روی پای خودم بایستم.

اما حتی همان هم جور نمی‌شود.

این روزها دیگر نمی‌توانم به خودم بگویم «همه‌چیز درست می‌شود»، چون از نگاه من، بعضی چیزها هر روز سخت‌تر می‌شوند.

و راستش را بخواهید، دارم خسته می‌شوم.

دارم احساس می‌کنم کم‌کم افسردگی دارد به سراغم می‌آید.

من کمک‌خرج خانواده بودم. خیلی وقت‌ها برای خودم چیزی نمی‌خریدم و درآمدم را خرج خانواده می‌کردم.

حالا که بیکار شده‌ام، مدام می‌شنوم:

«اگر پول‌هایت را خرج نمی‌کردی، الان ماشین داشتی.»

«اگر پول‌هایت را نگه می‌داشتی، الان لپ‌تاپ داشتی.»

«اگر مثل بقیه سفت می‌گرفتی و خرج نمی‌کردی، الان چیزی برای خودت داشتی.»

شاید حق با آن‌ها باشد.

شاید اگر آن روزها بیشتر برای خودم نگه می‌داشتم، امروز شرایط متفاوت بود.

اما با همه این حرف‌ها، از اینکه به خانواده‌ام کمک کردم پشیمان نیستم.

فقط کاش می‌دانستند شنیدن این حرف‌ها در روزهایی که خودم از قبل شکسته‌ام، چقدر سخت است.

من همین حالا هم دارم خودم را بابت هزار چیز سرزنش می‌کنم.

دیگر توان این را ندارم که هر روز کسی هم گذشته‌ام را به رخم بکشد.

فقط دلم می‌خواهد یک بار دیگر یک در باز شود.

یک کار.

یک فرصت.

یک شروع.

هر چیزی که کمک کند دوباره از این نقطه صفر بلند شوم.

چون هنوز، با تمام خستگی‌ام، نمی‌خواهم تسلیم شوم.

میافسردگیتنهاییاستارتاپ
۲
۰
اتاق فکر من
اتاق فکر من
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید