گاهی فکر میکنم چند نفر درون من زندگی میکنند.
یکی از آنها از خیلی چیزها نمیترسد. از سختی، از شکست، از شروع کردن. همان کسی که هر بار زمین خورده و دوباره بلند شده است.
اما یک نفر دیگر هست که از یک امتحان تئوری ساده میترسد. آنقدر میترسد که به خودش شک میکند. به حافظهاش، به تواناییهایش، حتی به هوشش.
بعضی روزها با خودم میگویم شاید به اندازه کافی خوب نیستم. وقتی به خانوادهام نگاه میکنم، عذاب وجدان میگیرم. احساس میکنم خیلی کمتر از چیزی هستم که باید میبودم.
بعد صدایی از جایی دورتر میآید و یادآوری میکند:
«تو تا اینجا رسیدهای. روزهای سخت دیگری را هم پشت سر گذاشتهای. چرا این یکی فرق داشته باشد؟»
نمیدانم مشکل از افکار من است یا واقعاً به کمک احتیاج دارم. فقط میدانم زندگی کردن گاهی شبیه ایستادن بین دو صداست؛ یکی که مدام میگوید کم آوردهای و یکی که هنوز اصرار دارد ادامه بدهی.
فعلاً تصمیم گرفتهام به صدای دوم بیشتر گوش بدهم.
نه چون مطمئنم موفق میشوم، بلکه چون هنوز داستان تمام نشده است.